Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια


9 Μαϊου 1945. Ο Γεγκόροβ κι ο Καντάρια -δυο απλοί στρατιώτες του κόκκινου στρατού- στήνουν τη σοβιετική σημαία στο ράιγχσταγκ κι ο χειρότερος πόλεμος που γνώρισε ποτέ η γη τελειώνει. Οι ναζιστικές δυνάμεις καταστροφής δεν υπάρχουν πια. Κόστισε στην ανθρωπότητα 23 εκ και 668 χιλ νεκρούς. Από τους 7 εκ οχτακόσιες χιλ νεκρούς των συμμάχων, τα 6 εκ 115 χιλ ήταν της ΕΣΣΔ. Και μια χώρα κατεστραμμένη από άκρη σ’ άκρη…

 

Δεν θα μιλήσω για τον πόλεμο, τις στρατηγικές, τις συμμαχίες, όλα αυτά που ξέρουμε κι έχουν ειπωθεί ξανά και ξανά. Σήμερα θα σας πω μια ιστορία για τον καθηγητή Αλεξάντρ Γκριγκόριεβιτς Παβλόβσκι, καθηγητή Γερμανικής Φιλολογίας, στο Αγροτικό Πανεπιστήμιο της Λευκής Εκκλησιάς, μια μικρής Ουκρανικής πόλης λίγο έξω από το Κίεβο. Την ιστορία ενός καθόλα συνηθισμένου ανθρώπου, αξιοσέβαστου στον κύκλο του και καλού οικογενειάρχη, που ποτέ στη ζωή του δεν είχε σκεφτεί να πολεμήσει ή με οποιοδήποτε τρόπο να γίνει ήρωας. Και ξαφνικά, κοντεύοντας τα σαράντα, όταν οι γύπες και τα γεράκια απείλησαν την ήσυχη ζωή του, τα βιβλία του, τους αγρότες-φοιτητές του, τα χωράφια των αγροτών της Λευκής Εκκλησιάς, τη γυναίκα του και το παιδί του, αυτός ο καθόλα συνηθισμένος άνθρωπος έγινε ατρόμητος αητός. Χρειάστηκαν μόνο λίγα λεπτά γι αυτή τη μεταμόρφωση.

Ο καθηγητής Παβλόβσκι γεννήθηκε το 1906 στη μικρή πόλη που έζησε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του, τη Λευκή Εκκλησιά. Παιδάκι ακόμη έζησε την επανάσταση και τον εμφύλιο, κι έπειτα στην εφηβεία του, είδε τη χώρα του να αλλάζει και να αναπτύσσεται, το λαό της να μορφώνεται, να ξεφεύγει από τη φτώχεια και τη μιζέρια, να αποκτά λόγο στη διακυβέρνηση της χώρας και πολιτικά δικαιώματα. Μεγαλώνοντας σε μια χώρα που είχε συνείδηση της διαφορετικότητάς της, πίστεψε βαθιά στον κομμουνισμό, αλλά όμως δεν έγινε ποτέ μέλος του κόμματος. Δεν τον ενδιέφερε και πολύ η πολιτική, σε αντίθεση με τη γυναίκα του, την Ευδοκία Παβλόβσκι, που ήταν στέλεχος της τοπικής οργάνωσης του κομμουνιστικού κόμματος.

Όταν το χειρότερο κακό που βρήκε ποτέ τη γη, επιτέθηκε στη χώρα του, ο καθηγητής Παβλόβσκι βρήκε ένα κάρο κι ένα άλογο, τα πήγε στο σπίτι, κι είπε στη γυναίκα του και στον σχεδόν έφηβο γιο του: «ακολουθήστε τον κόσμο, να πάτε όπου σας πει η κυβέρνηση και θα είστε καλά». Κι έπειτα έφυγε για να καταταγεί εθελοντής στον κόκκινο στρατό. Εθελοντής. Γιατί ο Αλεξάντρ Γκριγκόριεβιτς Παβλόβσκι, σαν καθηγητής πανεπιστημίου, δεν είχε υποχρέωση να πάει στο μέτωπο. Στη Σοβιετική Ένωση, ακόμα και σε μια τέτοια στιγμή, ένας καθηγητής πανεπιστημίου θεωρούνταν πιο χρήσιμος από έναν ακόμα στρατιώτη. Ο Αλεξάντρ Γκριγκόριεβιτς Παβλόβσκι, ούτε για μια στιγμή δε σκέφτηκε να κάνει χρήση του προνομίου του και να μείνει κοντά στη γυναίκα του και τον γιο του. Τους εμπιστεύτηκε στο σοσιαλιστικό κράτος κι ο ίδιος έφυγε για το μέτωπο σαν απλός στρατιώτης. Την ίδια μέρα που κατατάχτηκε στο στρατό, γράφτηκε και στο κόμμα. «Ήθελα, αν ήταν να πεθάνω, να πεθάνω κομμουνιστής» θα έλεγε πολλά χρόνια αργότερα στο μικρότερο γιο του, τον Βολοντίμιρ, που γεννήθηκε μετά τον πόλεμο.

Μετάλλιο για την άμυνα του Καυκάσου

Ο Αλεξάντρ Γκριγκόριεβιτς Παβλόβσκι πολέμησε στην πρώτη γραμμή σε πολλές κρίσιμες μάχες, τιμήθηκε με πολλά παράσημα -πληρωμένα με αίμα κι όχι με κομματικά εύσημα- έφτασε ως το βαθμό του ταγματάρχη κι ήταν στη στρατιά που μπήκε στο Βερολίνο. Ήταν ανάμεσα σε αυτούς που διέσχισαν όλη την Ευρώπη νικητές, κι έφτασαν ως τη φωλιά του θηρίου για να το εξοντώσουν. Οι Γερμανοί τους φοβούνταν. Κρύβονταν, πιστεύοντας ότι οι σοβιετικοί στρατιώτες θα είναι αμείλικτοι απέναντί τους – κι όχι άδικα. Αλλά οι κόκκινοι στρατιώτες δεν είχαν καμιά πρόθεση να εκδικηθούν το λαό που ήταν το μεγαλύτερο θύμα του πολέμου, τον μόνο λαό που υπέφερε από τον πόλεμο περισσότερα από τους ίδιους τους σοβιετικούς. Εκεί, στον τόπο της δικαίωσης και της νίκης, όταν οι νικημένοι τους έτρεμαν κι οι λαοί όλου του κόσμου τους θαύμαζαν, ο καθηγητής Παβλόβσκι, έκανε την υψηλότερη πράξη ηρωισμού, που μαζί της καμιά έφοδος, καμιά μάχη, καμιά κατάληψη ή απόκρουση του εχθρού δεν μπορεί να συγκριθεί: γύριζε δρόμο-δρόμο το ισοπεδωμένο Βερολίνο με ένα χωνί, μιλώντας στους εχθρούς του σε άπταιστα Γερμανικά -ο καθηγητής Παβλόβσκι ήταν καθηγητής Γερμανικής- καλώντας τους να βγουν από τις κρυψώνες τους χωρίς κανένα φόβο και να πάνε στα συσσίτια που οργάνωνε γι αυτούς ο κόκκινος στρατός. Αυτός, ο νικητής, ο στρατιώτης που πήρε ανώτερο στρατιωτικό αξίωμα μάχη τη μάχη, τραύμα το τραύμα, που είδε τους συντρόφους του να χάνονται ένας-ένας, που δεν γνώριζε αν ζουν η γυναίκα του και το παιδί του, που η πόλη του ισοπεδώθηκε, που η χώρα του ισοπεδώθηκε, άπλωσε το χέρι του στους εχθρούς του για να τους ταϊσει! Κι όταν οι πρώτοι σκελετωμένοι Γερμανοί, γυναίκες, γέροι και παιδιά, αρχίσαν να βγαίνουν δειλά – δειλά από τις κρυψώνες τους και να κατευθύνονται στους χώρους των συσσιτίων, πήρε το λαμπρότερο παράσημό του.

Η ιστορία του Αλεξάντρ Γκριγκόριεβιτς Παβλόβσκι είναι πέρα για πέρα αληθινή, μέχρι την τελευταία λέξη. Μη ρωτάτε πως την έμαθα, αλλά πάντως δεν θα τη βρείτε σε κανένα βιβλίο. Γιατί, στο κάτω-κάτω, ο καθηγητής Παβλόβσκι, δεν ήταν δα και τίποτα ξεχωριστό. Ένας από τα εκατομμύρια ήταν. Ένας από τα εκατομμύρια των ανθρώπων, που το ηθικό τους ανάστημα δεν μπορούσαν ποτέ να προβλέψουν τα ποταπά τίποτα του ναζισμού. Ο καθηγητής Παβλόβσκι, ίσως ήταν παππούς μου, ίσως δικός σου ή κάποιου άλλου. Ίσως κάποτε να είσαι εσύ…

Advertisements

 

Μην αναρωτιέσαι τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για ΣΕΝΑ – αναρωτήσου τι μπορείς να κάνεις ΕΣΥ γι αυτήν.

ΕΣΥ μπορείς να την ελευθερώσεις από τα νύχια των αρπαχτικών, που την έχουν κάνει φυλακή ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να τη σώσεις από τους δυνάστες της και από όσους ασελγούν στο κορμί και την ψυχή της.

ΕΣΥ μπορείς να κάνεις τα χωράφια της να ξανακαρπίσουν, κάθε άνθρωπος σ’ αυτήν να έχει ένα σπίτι, κάθε σπίτι ένα στρωμένο τραπέζι με ζεστό φαγητό.

ΕΣΥ μπορείς να της ξαναδώσεις την αξιοπρέπειά της, ξανακερδίζοντας την αξιοπρέπειά ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να ανοίξεις το δρόμο για το ΜΕΛΛΟΝ της, ανοίγοντας το δρόμο για το ΜΕΛΛΟΝ των παιδιών ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να αλλάξεις τη μοίρα της, παίρνοντας στα χέρια ΣΟΥ τη μοίρα ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να τιμωρήσεις τους βιαστές της και τους κλέφτες που μπήκαν στα κτήματά της – στα κτήματά ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να την κάνεις δική ΣΟΥ.

Αν όχι ΕΣΥ, τότε ποιος άλλος?

Αν η πατρίδα ΣΟΥ δεν είσαι ΕΣΥ, δεν είναι τίποτα.

Αν η πατρίδα σου είναι ΕΣΥ, είναι τα πάντα.

Σήκωσε στα χέρια ΣΟΥ αυτό που σου ανήκει: την Ελλάδα.

Ο νέος εθνικός – υπερταξικός – υπερκομματικός – υπερπαντωνοαγών – υπερτηςαναπαυσεωςτωνψυχωνημων στόχος, είναι η πάση θυσία παραμονή της χώρας στο «ευρώ». Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία τι θα δώσουμε και τι θα χάσουμε για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, η παραμονή της χώρας στο «ευρώ» είναι η κόκκινη γραμμή της εθνικής στρατηγικής κι όποιος δεν συντάσσεται με όλες του τις δυνάμεις είναι εθνικός προδότης, λαϊκιστής, αποτυχημένος,  λουκανικομπήχτης. Ναι, λουκανικομπήχτης, γιατί μέχρι κι η διαφήμιση της «κοσμοτέ» με τον «ομορφάντρα» και τα σούπερ-ντούπερ «βρώμικα» επιστρατεύτηκε από κάποιους, για να πειστούμε ότι αν φύγουμε από το «ευρώ» κι επιστρέψουμε στη δραχμή, θα επέλθει πλήρης καταστροφή. Οι δρόμοι θα γεμίζουν άστεγους και πεινασμένους,  θα κλείσουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία, οι τράπεζες θα μας φάνε τα λεφτά, οι Τούρκοι το Καστελόριζο, οι «Σκοπιανοί» τη Θεσσαλονίκη και τας Σέρρας, θα γκρεμιστούν γέφυρες και φούρνοι, τα παιδιά μας θα πουληθούν σκλάβοι κι οι γυναίκες μας θα εκπορνευθούν! Προχθές, η Ντόρα η Αποτυχημένη, δήλωσε πως αν επιστρέψουμε στη δραχμή το εισόδημα των Ελλήνων θα μειωθεί κατά 85%, χωρίς να μπει στον κόπο βέβαια να εξηγήσει από που προκύπτει αυτό. Δε βαριέσαι! Η κινδυνολογία είναι τζάμπα! Σήμερα πάλι, ο Καρατζαφέρης κατέθεσε θεατρικά και υποκριτικά χίλια ευρώ στην Εθνική Τράπεζα, για να μας πει ότι «δεν κινδυνεύουμε να γυρίσουμε στο ευρώ», αυτό βέβαια για να δικαιολογήσει το νέο επερχόμενο πακέτο βάρβαρων μέτρων -το νέο μνημόνιο- που προβλέπει αυξήσεις έμμεσων και άμεσων φόρων, μειώσεις βασικών κοινωνικών δαπανών και άμεση μείωση μισθών κατά 22% παράλληλα με πάγωμα!

Αλήθεια όμως, τι μας έλεγαν όταν μας «βάζανε» με το ζόρι στο ευρώ? Αξίζει να θυμηθούμε. Σε καμπάνια της Τράπεζας της Ελλάδος – στην οποία διοικητής εκείνο τον καιρό ήταν ο σημερινός πρωθυπουργός, αυτός δλδ που βάζει ως «κόκκινη γραμμή» την παραμονή της χώρας στο ευρώ – λέγονταν τα εξής: «Από την 1-1-2002, ό,τι επάγγελμα κι αν κάνουμε, θα πληρωνόμαστε όσο και πριν, μόνο που τώρα, θα πληρωνόμαστε σε ευρώ. Δεν αλλάζουμε εισόδημα – αλλάζουμε νόμισμα. Σκέψου ευρώ – είναι απλό!» Και σε ένα άλλο σποτ της ίδιας καμπάνιας: «Από την 1-1-2002, ό,τι καφέ κι αν πίνουμε, θα τον πληρώνουμε όσο και πριν. Μόνο που τώρα θα τον πληρώνουμε σε ευρώ. Δεν αλλάζουν οι τιμές – αλλάζει το νόμισμα. Σκέψου ευρώ – είναι απλό!»  Αυτά μας λέγανε τότε: δεν αλλάζουμε εισόδημα – αλλάζουμε νόμισμα. Και δεν αλλάζουν οι τιμές – αλλάζει το νόμισμα. Δλδ, μην ανησυχείτε, δεν θα αλλάξει τίποτα στη ζωή σας, μόνο η μονάδα μέτρησης των οικονομικών συναλλαγών. Και βέβαια, δεν τόλμησαν να μας πουν ότι θα αυξηθούν οι μισθοί ή θα πέσουν οι τιμές, επειδή θα αλλάξει το νόμισμα! Και ξαναλέω, αυτά λέγονταν σε καμπάνια την οποία είχε εγκρίνει ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός! Τώρα, αν ξαναλλάξουμε νόμισμα, από που προκύπτει ότι θα αλλάξουμε εισόδημα? Από που προκύπτει ότι θα αλλάξουν οι τιμές? Από που προκύπτει ότι θα επέλθει καταστροφή?

Για να μιλήσουμε λίγο σοβαρά, το θέμα είναι γελοίο! Γιατί, αντί να μιλάμε πολιτικά -με πολιτικούς όρους- αντί να μιλάμε για τις αιτίες που μας έφεραν ως εδώ, για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που έθρεψε μια κρατικοδίαιτη – παρασιτική – αχόρταγη επιχειρηματική τάξη, αντί να μιλάμε για το πως φτάσαμε να μην παράγουμε τίποτα, για το πως θέλουμε να κυβερνηθεί η χώρα από δω και πέρα, ολόκληρη η χώρα μιλάει για το ευρώ και τη δραχμή! Λες και δεν είμαστε δέκα χρόνια τώρα με το ευρώ. Λες και με το ευρώ δε γιγαντώθηκε η παρασιτική οικονομία του τίποτα, λες και το ευρώ εμπόδισε τα «διαπλεκόμενα» να καταληστεύσουν τα δημόσια ταμεία και να διορίζουν τις κυβερνήσεις, λες και το ευρώ εμπόδισε τη Siemens, το Βατοπαίδι, τις μίζες γενικά, το κάψιμο των δασών, τη νέκρωση της ελληνικής βιομηχανίας, την τρομακτική συρρίκνωση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Λες και το ευρώ εμπόδισε τον αδηφάγο καταναλωτισμό και τον παράλογο ιδιωτικό δανεισμό. Λες κι εμπόδισε το ευρώ την ελληνική οικονομία να καταρρεύσει. Ή μήπως εμπόδισε την Ιταλική, την Πορτογαλική, την Ισπανική? Αλλά ας είναι! Ας πούμε ότι αυτό είναι το σοβαρότερο πρόβλημά μας: μέσα ή έξω στην ευρωζώνη? Ευρώ ή δραχμή? Δικαίωμα!

Ναι. Δικαίωμα. Έχω για μια μόνο φορά το δικαίωμα να αποφασίσω εγώ? Εγώ, ο λαός. Εμείς. Πρώτα μας έβαλε ο γέρος ο Καραμανλής στην ΕΟΚ, χωρίς να μας ρωτήσει. Μετά, ο Αντρέας Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές με το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», αλλά μετά τη νίκη του αποφάσισε ότι δεν ήταν και τόσο κακό συνδικάτο. Πάλι δε μας ρώτησε τι θέλαμε, ή μάλλον, έκανε το αντίθετο από αυτό που με την ψήφο μας δηλώσαμε ότι θέλαμε. Γιατί, όταν υπογράφει ο Καραμανλής την ένταξη της χώρας το ’80 και το ’81 κερδίζει η παράταξη με τον πιο «αντι-ΕΟΚικό» χαρακτήρα, δεν είναι προφανές τι θέλει ο λαός? Αν όχι, γιατί δε ρώτησε κανείς? Γιατί δεν έκανε ένα δημοψήφισμα? «ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΕΟΚ»? Τόσο απλά! Ύστερα η αγία μας κυβέρνηση ψήφισε τη συνθήκη του Μάαστριχτ, πάλι χωρίς να μας ρωτήσει και με τις ευλογίες του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, που αρνήθηκε ακόμα και την πρόταση του ΚΚΕ για δημοψήφισμα. Κι έπειτα, μας βάλανε ως εθνικό στόχο την είσοδο στην ΟΝΕ -πάλι χωρίς να μας ρωτήσουν. Και τώρα που η οικονομία τους κατέρρευσε και το όνειρο έγινε εφιάλτης, πάλι αποφάσισαν χωρίς να μας ρωτήσουν, ότι η παραμονή της χώρας στο ευρώ, είναι η κόκκινη γραμμή της εθνικής στρατηγικής. Με ποιο δικαίωμα? Δεν έχουν κανένα δικαίωμα! Δεν είναι καν εκλεγμένοι! Δεν μας εκπροσωπούν, δεν μπορούμε να τους αφήνουμε να αποφασίζουν για μας: είναι εκπρόσωποι των εχθρών μας – όχι δικοί μας.

Αλλά ας δούμε και λίγο την ουσία του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή». Η ουσία του είναι ότι… δεν έχει ουσία! Είναι πλαστό, όπως πλαστά ήταν και όλα τα διλήμματα που μας σερβίρανε τα τελευταία τριαντατόσα χρόνια. «Ευρώ ή δραχμή»? Όμως, το αληθινό ερώτημα είναι, ευρώ ή δραχμή με ποια πολιτική? Για ποια ανάπτυξη? Για ποιανού το όφελος? Όταν ξεκινάς να χτίσεις ένα σπίτι, πρώτα το σχεδιάζεις, αποφασίζεις πως θες να είναι, και μετά διαλέγεις τα υλικά.

Υπάρχουν -χοντρικά- δυο βασικές πολιτικές κατευθύνσεις:

Η πρώτη λέει ότι πρέπει πάση θυσία να πληρωθούν τα χρέη, ώστε να μην περιέλθει η χώρα σε κατάσταση πτώχευσης (λες και δεν είναι ήδη πτωχευμένη), να συνεχίσει η οικονομία της χώρας να τελεί υπό την εποπτεία της τρόικας, να δοθεί βάρος στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομάς στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς. Και φυσικά, να παραμείνουμε πάση θυσία στην ΕΕ και στην ΟΝΕ.

Αυτή είναι η πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης (αυτών δλδ των επιχειρηματιών -ελλήνων και ξένων- που κυβερνούν αληθινά και δίνουν γραμμή στην κυβέρνηση – ανδρείκελο).  Συμφωνούν σε αυτή όλες οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις -ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΣ. ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ- καθώς και μια σειρά από εργοδοτικές ενώσεις και επιμελητήρια, βάζοντας στο πακέτο περισσότερη ή λιγότερη διαπραγμάτευση ή αναδιαπραγμάτευση και διαφοροποιήσεις σε επιμέρους μέτρα. Αλλά στα βασικά συμφωνούν. Μια μικρή γεύση για το που οδηγεί αυτή η πολιτική έχουμε πάρει ήδη, αλλά στ’ αλήθεια δεν έχουμε δει ακόμα τίποτα! Στόχος αυτής της πολιτικής είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων μιας ελάχιστης επιχειρηματικής μειοψηφίας που βρίσκεται σε διασύνδεση με τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις της Ευρώπης και της Αμερικής. Η λογική είναι απλή: συμπίεση του κόστους εργασίας σε επίπεδα Κίνας ώστε να μπορούν να παράγουν σε τιμές ανταγωνιστικές για τη διεθνή αγορά, χωρίς να μειωθεί το ποσοστό κέρδους, δλδ το ποσοστό υπεραξίας. Η πλειοψηφία του λαού θα οδηγηθεί στην εξαθλίωση για να εξασφαλιστούν τα υπερκέρδη των πολυεθνικών και να γίνει η χώρα επενδυτικός παράδεισος. Φυσικά, μια τέτοια πολιτική δεν μπορεί να περάσει χωρίς συρρίκνωση και των θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων: ξεχάστε συνδικαλιστικές ελευθερίες, εκλογές και άλλα τέτοια. Δουλειά, δουλειά, δουλειά! Αλλά χωρίς λεφτά…

Φυσικά, στα πλαίσια μια τέτοιας πολιτικής, οι βασικές αποφάσεις για την οικονομία της χώρας δεν θα λαμβάνονται με βάση την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού και της χώρας αλλά με βάση την εξυπηρέτηση του… χρέους! Ακριβώς έτσι όπως γίνεται και τώρα. Θα αποφασίζουν οι «πιστωτές» το τι θα γίνει και πως. Η τρόικα δλδ. Άρα και το αν θα παραμείνει η Ελλάδα στην ΕΕ και την ΟΝΕ, δεν θα αποφασισθεί με βάση τα συμφέροντα της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού αλλά με βάση τα συμφέροντα των «πιστωτών».

Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι, ο μόνος που απειλείται με καταστροφή αν αλλάξει η Ελλάδα νόμισμα και αποχωρήσει από το ευρώ, είναι το ίδιο το ευρώ! Είναι τα συμφέροντα των μεγάλων εξαγωγικών ευρωπαϊκών πολυεθνικών, που έχουν επενδύσει σε ένα ισχυρό νόμισμα για λόγους που έχουν να κάνουν με το διεθνές εμπόριο, και που αν καταρρεύσει το ευρώ θα καταρρεύσουν και οι περισσότερες από αυτές! Το ευρώ είναι ένα σαθρό οικοδόμημα από το οποίο αν «τραβήξουμε» έστω και ένα λιθαράκι θα γκρεμιστεί.

Δεν είναι δικές μου απόψεις αυτά. Τα παραδέχονται Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και παράγοντες της διεθνούς οικονομίας. Αυτοί που δηλώνουν ότι «δεν μπορούμε να ανεχτούμε την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ» και επεξεργάζονται σχέδια για «ελεγχόμενη πτώχευση» εντός του ευρώ. Προχτές, στην κοινή συνέντευξη τύπου της Ντόρας της Ακατονόμαστης και του  Γκι Φέρχοφσταντ, πρώην πρωθυπουργού του Βελγίου και επικεφαλής των φιλελευθέρων Ευρωπαίων, ο τελευταίος τόνισε ότι, «σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, η μόλυνση θα μεταδιδόταν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης με πρώτη την Πορτογαλία και θα ήταν η αρχή του τέλους«. Η αρχή του τέλους για ποιον? Μα για το ευρω!

Να ο λόγος που όλοι οι υπάλληλοι της τρόικας και των δανειστών -Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Ντόρα, Κουβέλης κλπ- θέτουν ως «κόκκινη γραμμή» την παραμονή της χώρας στο ευρώ! Όχι για το συμφέρον της χώρας αλλά για το συμφέρον των αφεντικών τους!

Η δεύτερη πολιτική κατεύθυνση, κινείται -χοντρικά- σε τρεις άξονες: άρνηση του χρέους (ή έστω του μεγαλύτερου χρέους του) και έξοδος από το «μηχανισμό στήριξης» της τρόικα, πραγματική δημοκρατία με εθνική ανεξαρτησία, οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με κοινωνική δικαιοσύνη. Σε αυτούς τους τρεις άξονες φαίνεται ότι συμφωνεί ένα ευρύτατο φάσμα πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων -κυρίως κοινωνικών- και είναι αναμφίβολα τα αιτήματα που έχουν προκύψει από τους μεγάλους αγώνες του Ελληνικού λαού τους τελευταίους εφτά μήνες. Στα επιμέρους ζητήματα -που πολλές φορές είναι πολύ σοβαρά- υπάρχουν διαφωνίες: θα μείνουμε ή όχι στο ευρώ και την ΕΕ? Θα ακολουθήσουμε έναν «σοσιαλιστικό» δρόμο ανάπτυξης με άμεσες κρατικοποιήσεις των βασικών τομέων της οικονομίας ή θα ακολουθήσουμε ένα πιο δίκαιο μοντέλο αγοραίας οικονομίας? Θα αρνηθούμε μονομερώς ολόκληρο το χρέος ή θα φτιάξουμε ΕΛΕ για να αρνηθούμε το «απεχθές» μέρος αυτού? Και δεν είναι μόνο αυτά. Αλλά, σε κάθε περίπτωση όποιες κι αν είναι οι διαφωνίες, εφόσον συμφωνούμε στην έννοια της «πραγματικής δημοκρατίας», δεν μπορεί να υπάρχει αδιέξοδο: έτσι κι αλλιώς τις σημαντικές αποφάσεις θα τις παίρνει απευθείας ο λαός. Γιατί, δεν νοείται βέβαια πραγματική δημοκρατία χωρίς αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, χωρίς τον λαό στο προσκήνιο να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του. Με μια τέτοια πολιτική λοιπόν, ο λαός και μόνο ο λαός θα αποφασίσει για το αν θα παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Όμως είναι αυτό εφικτό ή μήπως, ευθύς όταν θα φύγει η χώρα από το «μηχανισμό στήριξης» και κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές της, θα αποπεμφθεί από την Ευρωζώνη? Γιατί, οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, αυτό μας λένε. Δεν απειλούν πλέον με χρεωκοπία -είναι αστείο να απειλείς έναν χρεοκοπημένο λαό με χρεοκοπία- αλλά λένε «προσέξτε γιατί θα μας διώξουν από το ευρώ». Όμως αυτό είναι τεράστιο ψέμα! Γιατί, όπως ήδη είπαμε, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και κυρίως οι μεγάλες πολυεθνικές που καθορίζουν την πολιτική της ΕΕ, τρέμουν στο ενδεχόμενο εξόδου οποιασδήποτε χώρας από το ευρώ, γνωρίζοντας πως κάτι τέτοιο θα σήμαινε -σήμερα- καταστροφή για το κοινό νόμισμα! Γι αυτό η Άγγελα Μέρκελ μιλά συχνά-πυκνά για το ενδεχόμενο «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» της Ελλάδας, εντός της ζώνης του ευρώ. Και όχι μόνο η Μέρκελ αλλά και πολλοί ακόμα οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες.

Επομένως, το εκβιαστικό δίλημμα «δραχμή ή ευρώ» είναι 100% πλαστό. Το θέμα είναι να πάρει ο λαός την εξουσία και να καθορίσει ποια πολιτική θα εφαρμοστεί για να βγει η χώρα από την πολύπλευρη κρίση. Το τι νόμισμα θα χρησιμοποιούμε, θα το αποφασίσουμε ξανά εμείς, όταν και αν τεθεί τέτοιο ζήτημα. Τις επόμενες ημέρες ελπίζω να μπορέσω να καταθέσω μια εναλλακτική πρόταση σχετικά με τη νομισματική πολιτική, μια πρόταση πέρα από το ευρώ και τη δραχμή, που προκρίνει ως νέο νόμισμα μιας δημοκρατικά οργανωμένης οικονομίας τη ΜΝΑ (Μονάδα Νομισματικής Αυτονόμησης).

Το πραγματικό δίλημμα λοιπόν, δεν είναι «ευρώ ή δραχμή». Είναι «ελεύθεροι ή σκλάβοι». Είναι «αξιοπρέπεια ή εξαθλίωση». Είναι «εμείς ή αυτοί».

Το πρώτο μου βιβλίο, το μυθιστόρημα «το χειρόγραφο του Πέραν«, τελείωσε. Είναι έτοιμο για να διαβαστεί. Πέρασαν έξι χρόνια από τότε που συνέλαβα την αρχική ιδέα και τρία από τότε που έγραψα την πρώτη γραμμή: «Ελευθέρου ανθρώπου αρχή η Θεού αναρχία».

Το «ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΠΕΡΑΝ» είναι ένα μελλοντολογικό – κωμικό παραμύθι εμπνευσμένο από το παρελθόν και το παρόν, αλλά και τους μύθους που μας καθορίζουν, φτάνοντας σ’ εμάς ως «θρησκεία», «ιδεολογία», «παράδοση», «ηθική», «ιστορία» ή ακόμα και «επιστήμη». Πρωταγωνιστές σε αυτό το παραμύθι, δεν είναι σούπερ – ήρωες, με ξεχωριστές ικανότητες ή υπερφυσικές ιδιότητες. Είναι άνθρωποι που με δυσκολία επιβιώνουν, άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο της οργανωμένης πολιτείας, άνθρωποι που το μόνο που έχουν είναι η ελευθερία τους. Απέναντί τους, μια πανίσχυρη κρατική-εταιρική μηχανή, μια αδίστακτη εξουσία χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Αυτό θα αποδειχθεί πως είναι και το τρωτό της σημείο…

Βρισκόμαστε περίπου στο 2133 μ.Χ. και ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός από σήμερα. Καταρχήν, τα σύνορα -και τα κράτη όπως τα ξέρουμε σήμερα- έχουν πια καταργηθεί, ως αποτέλεσμα των διαδικασιών παγκοσμιοποίησης του 20ου και του 21ου αιώνα. Τη θέση των σημερινών κρατών-χωρών έχουν πάρει τα κράτη μεγάλων μονοπωλιακών εταιριών. Αντί δηλαδή της Ρωσίας, της Γαλλίας, του Καναδά κ.ο.κ. έχουμε πλέον το κράτος της Α ή της Β εταιρίας ή ενώσεως εταιριών, που έχει εξουσία οπουδήποτε υπάρχουν υποκαταστήματα ή θυγατρικές της εταιρίας. Τα δυνατότερα από αυτά τα κράτη είναι το «Καρτέλ Τροφίμων και Ποτών», η «Ένωση Εταιριών Διαχείρισης Ενέργειας», η «Δημοκρατία Μεταφορών και Συγκοινωνιών», η «Τηλεπικοινωνιακή Εταιρία», η «Δημοκρατία Οικοδομικών Εργασιών».
Αυτού του τύπου οι «δημοκρατίες» έχουν όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν και τα σημερινά κράτη, μόνο που η κυριαρχία τους δεν είναι εδαφική αλλά σε τομείς δραστηριοτήτων και οικονομικών συμφερόντων. Υπάρχουν εταιρικές κυβερνήσεις (Δ.Σ. με Πρόεδρο, αντιπροέδρους, γραμματείς, διευθυντές και υποδιευθυντές), δημόσια διοίκηση, (η γραφειοκρατία των εταιριών), δημόσια ιδρύματα, σώματα εσωεταιρικής κι εξωεταιρικής ασφαλείας και φυσικά υπήκοοι, που χωρίζονται σε εργάτες (εργαζόμενους) και μετόχους (εταίρους). Οι κυβερνήσεις εκλέγονται από τους μετόχους, μετοχές μπορεί να αγοράσει ο καθένας, άρα το πολίτευμα των εταιριών είναι «δημοκρατία» (φυσικά κάθε μέτοχος έχει τόσες ψήφους όσες είναι και οι μετοχές του)!
Πάνω από όλες τις κυβερνήσεις των εταιριών υπάρχει η «υπέρτατη αρχή», μια παγκόσμια κυβέρνηση που εκλέγεται από τις εταιρίες και έχει την έδρα της στη Στάμπουλα-Πα, τη σημερινή Ινσταμπούλ. Η «υπέρτατη αρχή» αποτελείται από τη «σύγκλητο» και τον «Ύπατο«. Τόσο οι συγκλητικοί όσο και ο Ύπατος, εκλέγονται από τους μετόχους των εταιριών (εταίροι), που ο καθένας έχει τόσες ψήφους όσες και μετοχές. Αν και εκλεγμένοι, είναι ισόβιοι και μη ανακλητοί.
Επίσης, όλες οι παλιές θρησκείες έχουν αντικατασταθεί από μια νέα παγκόσμια θρησκεία, την Αποκρυφιστική Αστρολογία, η οποία βασίζεται στη δογματοποίηση των αρχών της παραδοσιακής τέχνης της αστρολογίας. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες πιστοί των παλιών θρησκειών, ζουν κυρίως σε απομονωμένα κοινόβια, σε κλειστές και μυστικές κοινότητες.
Μια άλλη σημαντική εξέλιξη είναι η εξάντληση των αποθεμάτων πετρελαίου. Υπάρχουν βέβαια άλλες μορφές ενέργειας αλλά είναι πολύ ακριβές, με αποτέλεσμα, για τους πολλούς η καθημερινότητα να έχει γυρίσει αιώνες πίσω.
Το χρήμα έχει καταργηθεί και τη θέση του έχει πάρει το χάραγμα: ένα bar-code που τυπώνεται στην παλάμη και χρησιμοποιείται περίπου σαν cash-card. Πιστώνεται δηλαδή με νομισματικές μονάδες, «πόντους ευδαιμονίας» όπως λέγονται. Αυτό που το διαφοροποιεί από το σημερινό χρήμα, είναι ότι με κανέναν τρόπο δεν μεταβιβάζεται σε άτομα χωρίς «χάραγμα». Έτσι έχουν αποκλειστεί από κάθε οικονομική συναλλαγή όσοι αρνούνται να είναι υπήκοοι-εργάτες κάποιας εταιρίας και να πάρουν το «χάραγμα».
Αυτοί οι τελευταίοι είναι οι «άνθρωποι χωρίς χάραγμα«: μια παγκόσμια μειοψηφία συνειδητοποιημένων ανθρώπων, που αντιστέκονται στην κυριαρχία των εταιριών. Επιβιώνουν στο περιθώριο, μέσω μιας ημιπαράνομης παραοικονομίας ανταλλαγών σε είδος, αλλά κυρίως μέσω της μεταξύ τους αλληλεγγύης. Οι «άνθρωποι χωρίς χάραγμα» είναι οργανωμένοι σε συντεχνίες. Τέτοιες συντεχνίες είναι η «συντεχνία των ετέρων», η «συντεχνία των επαιτών», η «συντεχνία των υπαίθριων διασκεδαστών» και η πιο δραστήρια και σημαντική από όλες, η «συντεχνία των ρακοσυλλεκτών». Όλες αυτές οι συντεχνίες εμπνέονται από τις αρχές και την ιστορία της «Πολιτείας των Ίσων Ανθρώπων» ή «Ισοπολιτείας«.

Η «Πολιτεία των Ίσων Ανθρώπων» (Ισοπολιτεία)

Λίγο μετά την ολοκλήρωση της επικράτησης των εταιριών, άρχισε να σχηματίζεται σιγά-σιγά ένα παγκόσμιο κίνημα αντίστασης και αμφισβήτησης. Το κίνημα αυτό ήταν συνισταμένη πολλών μικρότερων και τελείως διαφορετικών μεταξύ τους, κινημάτων, κινήσεων και οργανώσεων, με διαφορετικούς στόχους και διαφορετικές ιδεολογίες, που όμως είχαν κάτι κοινό: την πίστη στις αρχές της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας και την αντίθεσή τους στο χάραγμα και την κυριαρχία των εταιριών.
Πολιτικά και πολιτειακά εκφράστηκε με την ίδρυση της «Πολιτείας των Ίσων Ανθρώπων», μιας μικρής κοινότητας που στηρίχτηκε στις αρχές της ισότητας, της ελευθερίας, της κοινοκτημοσύνης και της ανθρωπιστικής αλληλεγγύης. Η Ισοπολιτεία δεν ενδιαφερόταν για την παραγωγή πλούτου αλλά για μια εναρμονισμένη με τη φύση ζωή με όσο το δυνατόν λιγότερες υλικές ανάγκες αλλά με περισσότερα συναισθήματα και ανθρωπιά.
Αρχικά εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Βόσπορου, στην Ισταμπούλ ή Κωνσταντινούπολη, μια αρχαία πόλη ερειπωμένη και εγκαταλελειμμένη πλέον. Οι εταιρίες στην αρχή δεν την θεώρησαν επικίνδυνη για τα συμφέροντά τους. Πολύ γρήγορα όμως η Πολιτεία των Ίσων Ανθρώπων έγινε πόλος έλξης όλων των αντιφρονούντων που άφηναν τις εργασίες τους στις εταιρίες και πήγαιναν εκεί. Έτσι, εξαπλώθηκε εδαφικά και πληθυσμιακά τόσο ώστε να γίνει απειλή για τις εταιρίες. Απειλή πολιτική αλλά κυρίως ιδεολογική.
Οι εταιρίες δεν άργησαν να κηρύξουν πόλεμο στην Ισοπολιτεία, έναν πόλεμο τόσο άνισο που φαινόταν να είναι ένας απλός περίπατος για τον ανώτερο αριθμητικά και άρτια εξοπλισμένο τεχνολογικά στρατό τους. Οι μαχητές του μικρού και πρωτόγονα εξοπλισμένου στρατού της Ισοπολιτείας από την άλλη, πολεμούσαν για την ελευθερία τους, γεγονός που πολλαπλασίαζε τη δύναμή τους. Κάτω από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του ΑΖΟΚΑ κατάφεραν σημαντικά πλήγματα στο στρατό των εταιριών, με αποκορύφωμα τη «μάχη του Στενού», όπου ο στρατός των εταιριών κατατροπώθηκε.
Σύντομα όμως οι εταιρίες ανασυντάχθηκαν και επιτέθηκαν στην Πολιτεία των Ίσων Ανθρώπων με πολύ περισσότερο στρατό και αφού προηγουμένως είχαν δημιουργήσει με διαβρωτική προπαγάνδα εσωτερικές έριδες στην Ισοπολιτεία. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στο Πέραν -έξω από την Κωνσταντινούπολη- όπου ο στρατός της Ισοπολιτείας. καταστράφηκε ολοκληρωτικά και ο ίδιος ο Αζόκα σκοτώθηκε πολεμώντας στην πρώτη γραμμή. Αυτό ήταν και το τέλος της «Πολιτείας των Ίσων Ανθρώπων». Από τότε η Κωνσταντινούπολη ή Ινσταμπούλ ή Στάμπουλα Πα που είναι και η σύγχρονη ονομασία της, έγινε έδρα της «υπέρτατης αρχής» και παγκόσμια πρωτεύουσα των εταιριών.
Όλα αυτά έγιναν περίπου 35 χρόνια πριν από το μελλοντικό παρόν που εξελίσσεται η ιστορία του βιβλίου.
Δυο εξαθλιωμένοι και πεινασμένοι ρακοσυλλέκτες που τριγυρίζουν στη Βούδα, μη βρίσκοντας τίποτα χρήσιμο ή ανταλλάξιμο στα σκουπίδια της πόλης, κάνουν κάτι αληθινά παράτολμο: ψάχνουν τα σκουπίδια του Ύπατου Αρμοστή της Υπέρτατης Αρχής (έπαρχος, εκπρόσωπος της παγκόσμιας κυβέρνησης), κάτι που απαγορεύεται αυστηρότατα. Εκεί, βρίσκουν ένα περίεργο έγγραφο. Είναι γραμμένο σε κώδικα και δεν καταλαβαίνουν τίποτα από ό,τι γράφει, ακριβώς γι αυτό το λόγο όμως τους φαίνεται ύποπτο και συνωμοτικό!
Την ίδια στιγμή, μια ετέρα πρώτης τάξης (πόρνη υπέρ-πολυτελείας) κρυφακούει το τηλεφώνημα ενός συγκλητικού και αντιπροέδρου μιας από τις μεγαλύτερες εταιρίες. Δεν καταφέρνει να ακούσει παρά ελάχιστες λέξεις, από αυτές όμως καταλαβαίνει ότι ο “σπόνσοράς” της είναι μπλεγμένος σε μια τρομερή συνωμοσία! Αποφασίζει να τον παρακολουθήσει και να ξεσκεπάσει τους συνωμότες!
Όταν οι ρακοσυλλέκτες συναντηθούν με την πόρνη και διασταυρώσουν τις πληροφορίες τους, η κατάσταση θα γίνει ανεξέλεγκτα επικίνδυνη για τις εταιρίες και την Υπέρτατη Αρχή. Οι τρεις τους, αποφασίζουν ότι θα σταματήσουν τα σκοτεινά σχέδια των εταιριών, βρίσκοντας πριν από αυτές το “Χειρόγραφο του Πέραν”, ένα αρχαίο κώδικα που περιέχει απόκρυφες γνώσεις και προφητείες για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η περιπέτειά τους θα είναι ένα ταξίδι μύησης σε αρχαίες θρησκείες -που όλοι νόμιζαν εξαφανισμένες. Τους αιχμαλωτίζουν Εβραίοι πειρατές στη Χίο, στη Ρώμη τους ανακρίνουν κομμουνιστές που τους περνάνε για ρουφιάνους των εταιριών, τους δίνουν καταφύγιο Χριστιανοβουδιστές στη Σαντορίνη, και μια χάκερ -στην Πόλη- τους σώζει από βέβαιο θάνατο.
Το ταξίδι τους είναι μια διαρκής ανατροπή όσων γνωρίζουν ή νομίζουν ότι γνωρίζουν, μια κωμική αμφισβήτηση του ίδιου τους του εαυτού αλλά και όσων πιστεύουν, ένα ανακάτεμα της ιστορίας, των θρύλων και των παραδόσεων, για να ανακαλύψουν στο τέλος -αφού βρουν αυτό που ψάχνουν- ότι αυτό που ψάχνουν δεν είναι αυτό που έψαχναν και βρήκαν, αλλά ούτε και χρειαζόταν να το ψάξουν!
Εξαιτίας τους πάντως, θα ξεκινήσει μια επανάσταση που θα ανατρέψει τα δεδομένα της παγκόσμιας κυριαρχίας των εταιριών και θα δικαιώσει όλα τα λάθη και τις ανοησίες που κάνανε, στη διάρκεια της ηρωικής αλλά αποτυχημένης αποστολής τους.
Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ «το χειρόγραφο του Πέραν», εδώ.

Στις 16 Νοεμβρίου λοιπόν, η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» του Λουκά Παπαδήμου ή κυβέρνηση των τραπεζιτών κατά πολλούς, παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης από τη βουλή κι εγκαθίσταται και επίσημα πλέον στη διοίκηση της χώρας. Η σημειολογία είναι τρομακτική, αφού τέτοιες μέρες γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, την εξέγερση που σηματοδότησε το τέλος της επταετούς δικτατορίας και το πέρασμα στη μεταπολίτευση του 74, ενώ η κυβέρνηση Παπαδήμου από την άλλη πλευρά, σηματοδοτεί το τέλος της μεταπολίτευσης. Το γεγονός αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, ακριβώς γιατί πολλοί από τους βουλευτές που ψηφίσαν σήμερα «υπέρ», ανήκουν στη λεγόμενη «γενιά του πολυτεχνείου», ενώ τέσσερα μέλη της κυβέρνησης ανήκουν στην ακροδεξιά, με αποκορύφωμα το Μάκη Βορίδη, που υπήρξε πρόεδρος της νεολαίας του κόμματος, που είχε φτιάξει ο δικτάτορας Παπαδόπουλος από τη φυλακή! Κάτι σαν «μίνι εθνική συμφιλίωση» δηλαδή! Οι πρώην αντίπαλοι, μαζί στην ίδια κυβέρνηση.

Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος που λέω ότι η κυβέρνηση ΛΑΟΣ_ΠΑΣΟΚ_ΝΔ  σηματοδοτεί το τέλος της μεταπολίτευσης. Δεν είναι η συγκυβέρνηση της παραδοσιακής «δημοκρατικής παράταξης» με την ακροδεξιά που νοηματοδοτεί πολιτικά την ύπαρξη της νέας κυβέρνησης, αλλά η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού κι η εγκαθίδρυση μιας κοινοβουλευτικής μεν, δικτατορίας δε, που έχει ομολογημένο και προγραμματισμένο στόχο την αναίρεση ακριβώς αυτών των πολιτικών δικαιωμάτων που παραχώρησε στο λαό η μεταπολίτευση. Η αποστροφή της ομιλίας της Άννας Διαμαντοπούλου, που έλεγε ότι «έχει ελάχιστη σημασία ο χρόνος των εκλογών, γιατί πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουμε δυο τεράστια προβλήματα: την έσωθεν αναταραχή και ανομία και την έξωθεν απειλή της αποβολής μας από το ευρώ…» είναι χαρακτηριστική των προθέσεων της κυβέρνησης των τραπεζιτών.

Για να καταλάβουμε καλύτερα την ιστορική στιγμή, ας δούμε τι ακριβώς ήταν αυτή η περιβόητη «μεταπολίτευση», που κηδέψαμε χθες.

Πριν τη μεταπολιτευτική Ελλάδα υπήρξε η μετεμφυλιακή Ελλάδα. Η αριστερά εντελώς νικημένη και ταπεινωμένη σβήνει από τον πολιτικό χάρτη της χώρας και οι αριστεροί ανακηρύσσονται εχθροί του έθνους και διώκονται. Παράνομη πολιτική δράση του ΚΚΕ, φυλακίσεις, εξορίες, εκτελέσεις. Ένα μισαλλόδοξο σκοτεινό καθεστώς, υποχείριο των Αμερικανών, που κρατά τη χώρα δεκαετίες πίσω από την υπόλοιπη Ευρώπη, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά. Παρακράτος, πολιτικές δολοφονίες, βίαιη καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων, εκλογική νοθεία. Ωστόσο, παρότι νικημένη και με σαθρή ηγεσία, η αριστερά είχε βαθιές ρίζες στο λαό και στο πέρασμα του χρόνου κατακτήθηκαν αρκετές πολιτικές ελευθερίες και νομιμοποιήθηκε η δράση της μη-κομμουνιστικής αριστεράς. Η ίδρυση της ΕΔΑ ήταν μια μεγάλη νίκη του λαού, μια δημοκρατική κατάκτηση που έβαλε τη σφραγίδα της στις εξελίξεις της εποχής. Μ’αυτά και μ’αυτά το πολιτικό καθεστώς της μετεμφυλιακής Ελλάδας, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60, έφτασε στα όριά του. Το λαϊκό κίνημα ανέβαινε και απαιτούσε δημοκρατία και πολιτικές ελευθερίες και οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη, χωρίς καμιά να μπορεί να δει προκοπή. Ήταν η εποχή της αποστασίας, του 1-1-4, του «ανένδοτου».

Η απάντηση της αμερικανόδουλης άρχουσας τάξης ήταν η επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας, με τις ευχές βέβαια των Αμερικανών. Μιας δικτατορίας που έβαλε τη χώρα στο γύψο, κατάργησε όσα πολιτικά δικαιώματα είχαν κατακτηθεί με κοινωνικούς αγώνες χρόνων, γέμισε τις φυλακές με πολιτικούς κρατούμενους και τη χώρα με χαφιέδες, διέλυσε την οικονομία και τη δημόσια διοίκηση, ακόμα και αυτόν το στρατό! Μια δικτατορία που στην παρακμή της – λίγους μήνες μετά την εξέγερση του πολυτεχνείου και ενώ όλοι ξέρανε ότι μετρούσε μέρες- έπαιξε το βρώμικο ρόλο της στην τραγωδία της Κύπρου. Κι έπεσε. Ήρθε ο Καραμανλής. Μεταβατική κυβέρνηση εθνικής ενότητας κι εκλογές. Μεταπολίτευση.

Μεταπολίτευση, αφού πρώτα η περίφημη «γενιά του πολυτεχνείου», δλδ οι πατεράδες μας κι οι μανάδες μας, είχε ανεχτεί επί εφτά χρόνια τη δικτατορία. Αφού το περίφημο λαϊκό κίνημα κι η αριστερά των λαμπράκηδων και της ΕΔΑ, δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα για να την αποτρέψουν. Φαίνεται λοιπόν πως οι ταξικοί αγώνες της εποχής ήταν μούφα. Η εργατική τάξη κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου και δεν είχε τις δυνάμεις να αναχαιτίσει την όρεξη της άρχουσας τάξης για αυταρχικές εκτροπές. Ακόμη κι η μεγάλη κι ένδοξη αντιδικτατορική πάλη, δεν ήταν υπόθεση όλου του λαού -που παρακολουθούσε από τα σπίτια του παθητικά- αλλά μιας μικρής οργανωμένης πρωτοπορίας. Η ίδια η εξέγερση του πολυτεχνείου δεν ήταν παρά υπόθεση λίγων χιλιάδων γενναίων νέων, που ούτε οι γονείς τους δεν είχαν το θάρρος να τους συμπαρασταθούν.

Θέλω να πω, κακά τα ψέματα, η μεταπολίτευση τελικά δεν ήταν έργο του λαού, αλλά της άρχουσας τάξης: γι αυτό μας κατσικώθηκε ο Καραμανλής, ο υπαίτιος δλδ του παρακράτους της δεξιάς. Κι ο λαός σε ένα μεγάλο λαϊκό πανηγύρι, ξεχύθηκε στους δρόμους φωνάζοντας «ε-ε-ερχεται»! Όχι αδίκως, γιατί όπως πολύ σωστά είχε πει τότε κι ο Μίκης «ή Καραμανλής ή τανκς». Αυτές ήταν οι επιλογές τότε. Δεν είχε τα κότσια ο λαός για να επιβάλει τη δική του δημοκρατία. Αν τα είχε, απλά θα το είχε κάνει. Αλλά αρκέστηκε στο ότι μπορούσε επιτέλους να μιλάει ελεύθερα, να ψηφίζει, να μη διώκεται για τις ιδέες του, να συνδικαλίζεται, να οργανώνεται σε κόμματα και σωματεία. Αυτό ήταν η περίφημη μεταπολίτευση: η παραχώρηση στο λαό των θεμελιωδών αστικών δικαιωμάτων, με 30 χρόνια καθυστέρηση.

Το πολιτικό σκηνικό που στήθηκε, φαιδρό και γνωστό σε όλους μας: δικομματισμός, ρουσφετοκρατία, κομματοκρατία, πελατειακό κράτος, διαπλεκόμενα. Το μόνο που έχει ιδιαίτερη σημασία σε όλο αυτό το σκηνικό, είναι η σταδιακή αλλά πλήρης ενσωμάτωση της αριστεράς στο σύστημα, διαμέσου της νομιμότητας και της συμμετοχής της στην πολιτική εξουσία. Αυτό που δεν κατάφερε να κάνει ο Αμερικάνικος στρατός με τη νίκη του επί του ΔΣ το 49, αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, οι εξορίες, το κατάφερε η νομιμότητα: η αριστερά έπαψε να αποτελεί απειλή για το σύστημα, έγινε μέρος του και το απολαμβάνει.

Η μεταπολίτευση, ήταν ήττα για το λαό και το λαϊκό κίνημα. Δεν ήταν νίκη, όπως μας την παρουσιάζουν σχεδόν 40 χρόνια τώρα οι δυνάμεις του πολιτικού κατεστημένου. Γι αυτό επί 35 χρόνια -από το 1974 μέχρι το 2009- σχεδόν τίποτα δεν άλλαξε ουσιαστικά. Οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές σχέσεις κυριαρχίας μείναν αλώβητες. Ο λαός στο παρασκήνιο. Το κοινωνικό κράτος κατώτερο των περιστάσεων. Τα συνδικάτα, τσιφλίκια για κομματικές καριέρες. Ο λαός -η περίφημη γενιά του πολυτεχνείου- δεν έδωσε τη μάχη για τη δημοκρατία, την ανέθεσε σε μια πρωτοπορία. Και φυσικά την έχασε. Ούτε καν που την έχασε, αφού δεν τη διεκδίκησε ποτέ. Αν ο λαός είχε κάνει δική του υπόθεση την αντιδικτατορική πάλη, το πολυτεχνείο, τη μεταπολίτευση, η κατάσταση σήμερα θα ήταν τελείως διαφορετική. Αλλά ο λαός αρκέστηκε να ακολουθεί τους ηγέτες, να χειροκροτεί τους ρήτορες, να ψηφίζει αντιπροσώπους. Εκχώρησε τα δικαιώματά του σε κόμματα και οργανώσεις, ενώ ο ίδιος ήταν χαρακτηριστικά απών.

Πήρε λοιπόν αυτό που του άξιζε: τις πολιτικές ελευθερίες που θα έπρεπε να έχει πάρει πριν 30 χρόνια, και ένα σαθρό εκ βάθρων πολιτικό σύστημα.

Χθες, και τυπικά, η μεταπολίτευση τελείωσε. Ουσιαστικά είχε τελειώσει από τις 4 Οκτωβρίου 2009, αλλά χθες υπογράφτηκε οριστικά και η ληξιαρχική πράξη θανάτου. Κηδεύτηκε. Υπερβολές λέτε?

Το βασικό κεκτημένο της μεταπολίτευσης, ήταν η κομματική αντιπροσώπευση βάση προγράμματος. Κάθε τέσσερα χρόνια τα κόμματα εκθέτανε τα προγράμματά τους στην κρίση του λαού κι αυτός αποφάσιζε ποιο θα κυβερνήσει. Αυτό ήταν όλη κι όλη η δημοκρατία μας, εκεί άρχιζε και σταματούσε η συμμετοχή του λαού. Ανεξάρτητα από το αν κατάφερνε ή όχι το κόμμα που κέρδιζε τις εκλογές, να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, υποτίθεται ότι προσπαθούσε κι ότι χάραζε την πολιτική του με βάση τις προγραμματικές του δεσμεύσεις. Αυτό το κεκτημένο, ανατράπηκε από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και των άλλων ανδρείκελων, το 2009: αυτή η κυβέρνηση εγκατέλειψε απόλυτα κάθε προγραμματική της δέσμευση, αμέσως αφού εκλέχτηκε! Και μάλιστα ομολόγησε ευθαρσώς μέσω του αντιπροέδρου Πάγκαλου, ότι ποτέ δεν είχε σκοπό να κάνει αυτά που έλεγε, ήταν απλά για προεκλογική κατανάλωση! Με άλλα λόγια, αυτή η κυβέρνηση ανέτρεψε το κεκτημένο της αντιπροσώπευσης. Επιπλέον, ανέτρεψε κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών κι έφερε στη χώρα εργασιακό μεσαίωνα. Και πάνω στην απόλυτη παρακμή της, όταν πια ήταν εντελώς ανίκανη πλέον να κυβερνήσει, προχώρησε μαζί με τη δεξιά και την ακροδεξιά σε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Γιατί η κυβέρνηση Παπαδήμου, δεν είναι καθόλου μια μεταβατική κυβέρνηση που θα οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές. Καθόλου, αν ήταν έτσι, αρκούσαν έξι-εφτά εβδομάδες. Είναι μια κυβέρνηση που ήρθε για να μείνει, ήρθε για να τελειώσει το έργο που ξεκίνησε ή έκπτωτη κυβέρνηση Παπανδρέου. Την πλήρη δηλαδή υποδούλωση της χώρας στους με το στανιό δανειστές της, το ξεπούλημα του φυσικού πλούτου και της δημόσιας περιουσίας, το ξεπούλημα του ίδιου του λαού στα σκλαβοπάζαρα των «ειδικών επενδυτικών ζωνών», όπου δεν θα ισχύουν οι νόμοι της χώρας και της ΕΕ.

Μεταπολίτευση τέλος λοιπόν. και τώρα? Μια νέα δικτατορία μας περιμένει? Μια «εφταετία» που τα πολιτικά, εργασιακά, κοινωνικά δικαιώματα θα συρρικνώνονται συνεχώς, ενώ ταυτόχρονα η φτώχεια και η πείνα θα θερίζουν? Και θα ελπίζουμε σε μια «νέα μεταπολίτευση»? Σε έναν νέο «εθνάρχη» που θα έρθει να βγάλει τη χώρα από το χάος? Φαντάζεστε κάποτε να βγούμε όλοι μαζί στους δρόμους και να ζητωκραυγάζουμε «ε-ε-ερχεται!» για τον Κώστα Καραμανλή?!!! Γελοίο έτσι? Αλλά, αν αυτό μας αξίζει, αυτό θα πάρουμε.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, από μας θα εξαρτηθεί. Από το κατά πόσο θα κάνουμε υπόθεσή μας τη δημοκρατία, την πραγματική δημοκρατία, όχι την αντιπροσώπευση. Από το κατά πόσο είμαστε άξιοι να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, να σηκώσουμε οι ίδιοι το βάρος της ανατροπής της τραπεζιτικής δικτατορίας ή θα το αναθέσουμε πάλι σε πεφωτισμένες πρωτοπορίες. Η κοινωνία βρίσκεται σε αναταραχή, οι «αγανακτισμένοι» ήταν μια ανέλπιστη εκτυφλωτική λάμψη, οι διαδηλώσεις στις 19 και 20 Οκτώβρη και οι μεγαλειώδης παρελάσεις του λαού την 28η Οκτωβρίου σημάδια ότι ο λαός ετοιμάζεται για μάχη. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι αρκετό. Ο αντίπαλος είναι πάνοπλος και οργανωμένος. Έχει χρήματα, όπλα, εξουσία, ΜΜΕ. Εμείς τι έχουμε? Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ!  Τίποτε άλλο! Το διπλανό μας έχουμε! Κι αυτό είναι το πιο σπουδαίο όπλο. Αν ξεκινήσουμε ΣΗΜΕΡΑ να συμμετέχουμε στη συνέλευση της γειτονιάς μας -κι αν δεν υπάρχει να τη φτιάξουμε- είμαι σίγουρος ότι σε δέκα χρόνια θα κοιτάμε τα παιδιά μας στα μάτια με περηφάνια! Αλλιώς, θα κοιτάμε χαμηλά. Πολύ χαμηλά…

Το ξέρουμε όλοι από το σχολείο: η αρχαία Αθήνα ήταν δημοκρατική ενώ η αρχαία Σπάρτη όχι. Στην αρχαία Αθήνα υπήρχε η εκκλησία του δήμου και εκλεγμένοι ηγέτες (αρχιστράτηγοι) ενώ στην αρχαία Σπάρτη δυο ισότιμοι βασιλείς που κληρονομούσαν το θρόνο. Απλό. Αλλά τότε… τότε γιατί ο Σιμωνίδης ο Κείος -πνευματικός γίγαντας της εποχής του- έγραψε εκείνο το πασίγνωστο πια «…τοις κεινων ρημασι πειθομενοι»? Θέλω να πω, σε ένα απολυταρχικό καθεστώς, σε ποιανού εντολές υπακούει ο κάτοχος του θρόνου, στο σημείο μάλιστα που θυσιάζει τη ζωή του και εκατοντάδων άλλων ευγενών?

Δεν έχω καμιά διάθεση για ιστορική έρευνα. Απλά, αυτό το «…τοις κεινων ρημασι πειθομενοι» όπως θα δείτε παρακάτω, ρίχνει φως στα σκοτάδια της μουδιασμένης σύγχρονης πολιτικής σκέψης.

Επανέρχομαι. Έχουμε λοιπόν: 300 ευγενείς -από την τάξη των «ομοίων» με επικεφαλής έναν από τους δυο ισότιμους βασιλείς που άρχουν της πόλης. Τι στο διάολο σημαίνει αυτό το «…τοις κεινων ρημασι πειθομενοι»?! Σε ποιανών τις εντολές υπάκουσαν και γιατί? Δεν μπορούσε να λάβει ο βασιλέας την απόφαση για οπισθοχώρηση, αφού η μάχη ήταν χαμένη? Μήπως ο Σιμωνίδης λέει αυτή τη φράση τυχαία ή για να δέσει την ποιητική του σύνθεση?

Είναι πολλοί οι ιστορικοί που τους έχει απασχολήσει το γιατί οι Σπαρτιάτες δεν ακολούθησαν το υπόλοιπο στράτευμα στην οπισθοχώρηση. Η θυσία τους δεν είχε κανένα νόημα, δεν προσέφεραν κάποια υπηρεσία ή διευκόλυνση στους υπόλοιπους Έλληνες, που θα αντιμετωπίζαν το στρατό του Ξέρξη εκ νέου, σε κάποιες άλλες μάχες. Ούτε και θα τους κατηγορούσε κανείς για δειλία, δεν θα έφευγαν την ώρα της μάχης, απλά θα απέφευγαν μια μάχη χαμένη πριν ξεκινήσει. Αυτό δεν ήταν αντίθετο στο «ή ταν ή επι τας», ας είμαστε σοβαροί, ηρωικοί και σκληροτράχηλοι πολεμιστές ήταν οι Σπαρτιάτες, όχι ηλίθιοι. Ξέραν από στρατηγική και σκοπιμότητες. Τότε, γιατί?

Ο Σιμωνίδης μας το λέει ξεκάθαρα: «ξένοι» μας λέει «ακούστε: αυτοί εδώ οι άντρες, δεν πέθαναν γιατί θέλανε δόξα μετά θάνατον, ούτε από τρέλα, ούτε για να πάνε στον παράδεισο και να τρώνε πιλάφι με τα Ουρί. Πέθαναν «τοις κεινων ρήμασι πειθόμενοι». Ις ιτ κλίαρ? «Τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι», που πάει να πει, δεν είχαν επιλογή: αν έφευγαν, αυτό θα ήταν απείθεια στις εντολές που είχαν λάβει. Θα ήταν ασέβεια στους νόμους, τους θεσμούς, το πολίτευμα, τον ίδιο το λαό της πόλης. Κι αλίμονο αν ο ίδιος ο βασιλέας προσβάλει το πολίτευμα, είναι σαν να προσβάλει τον ίδιο του το θρόνο. «Τοις κεινων ρημασι πειθομενοι». Πόσο πιο καθαρά να μας το πει ο άθρωπος?

Όμως, το ερώτημα είναι αυτό: σε ποιανών εντολές ήταν υποχρεωμένος να υπακούσει ο ίδιος ο βασιλέας? Ήταν λοιπόν κάποιοι πάνω κι από το βασιλιά? Τι σκατά απολυταρχία είναι αυτή?

Όταν μιλάμε για πολιτειακούς θεσμούς των αρχαίων ελληνικών πόλεων – κρατών, καλό είναι να θυμόμαστε ότι αφορούσαν μόνο τις κοινωνικές εκείνες ομάδες που είχαν πολιτικά δικαιώματα, δεν είχε πολιτικά διακαιώματα το σύνολο του πληθυσμού ούτε καν η πλειοψηφία. Η όποια «δημοκρατία» τους λοιπόν, περιοριζόταν από τον τρόπο και την έκταση που η πόλη χορηγούσε στους κατοίκους της πολιτικά δικαιώματα.

Μια απλή εξέταση του πολιτεύματος της Σπάρτης -δεν είναι της παρούσης η ανάλυσή του- μας δείχνει ότι οι δυο ισόβιοι και κληρονομικά καθορισμένοι βασιλείς, ήταν υποχρεωμένοι να υπακούν σε αποφάσεις συλλογικών οργάνων. Η κάστα των «ομοίων» -η  κάστα των ανδρών που είχαν κατακτήσει να έχουν πολιτικά δικαιώματα- ήταν ίσοι: κανείς δεν ήταν ανώτερος από τους άλλους, ούτε καν οι βασιλείς. Το πολίτευμα της Σπάρτης λοιπόν, ήταν αντιπροσωπευτικό: ο βασιλέας ή ο οποιοσδήποτε αξιωματούχος, δεν είχε το δικαίωμα να αλλάξει μόνος του τις συλλογικές αποφάσεις των «ομοίων» ή κάποιων συλλογικών οργάνων τους.

Έτσι, ο Λεωνίδας με τους 300, δεν είχαν το δικαίωμα να φύγουν από τις Θερμοπύλες. Η εντολή που είχαν, ήταν να μείνουν μέχρι να νικήσουν ή μέχρι να πεθάνουν, και δεν μπορούσε ούτε ο βασιλέας να αλλάξει αυτή την εντολή, έστω κι αν άλλαζαν τα δεδομένα. Αν οι 300 έφευγαν, ο Λεωνίδας θα ήταν σαν να αμφισβητούσε εμπράκτως το πολίτευμα της πόλης του. Τον ίδιο του το θρόνο. Κι έτσι, μείναν και πέθαναν «τοις κεινων ρημασι πειθομενοι». Δεν πέθαναν άδικα λοιπόν. Μπορεί η θυσία τους να μην προσέφερε τίποτα απολύτως στον αγώνα κατά των Περσών, προσέφερε όμως τα μέγιστα στη λειτουργία του πολιτεύματος της πόλης τους. Με το θάνατό τους, το δικαίωσαν. Γι αυτό και ο μεγάλος Συμωνίδης, είναι απόλυτα εύστοχος: δεν γράφει «πεθάναμε για την ελευθερία σας» ή «για την πατρίδα», «για τη δόξα της Σπάρτης» ή «για τους Θεούς και τους προγόνους μας» και άλλα τέτοια που θα μας κάνανε να ανατριχιάζουμε από συγκίνηση, μερικοί ίσως και να δακρίζαμε. Όχι. Ο μεγάλος αυτός ποιητής, επέλεξε το πεζότατο «τοις κεινων ρημασι πειθομενοι». «Πεθάναμε υπακούοντας στις εντολές τους».

Κι έρχομαι στο σημερινό αντιπροσωπευτικό σύστημα, την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Σημειολογικά, υπάρχει μια συγκλονιστική σύμπτωση: ο αριθμός 300! Οι 300 σπαρτιάτες κι οι 300 της βουλής! Δεν υπάρχει καμιά ουσιαστική σύνδεση βέβαια -είναι σύμπτωση και τίποτα παραπάνω.

Σε αντίθεση με τη Σπάρτη, στο σημερινό αντιπροσωπευτικό σύστημα οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται συλλογικά. Δε συμμετέχει στη λήψη τους ο λαός, παρά μόνο δίνει κάθε τέσσερα χρόνια την εντολή στους 300, βάση των κομματικών προγραμμάτων. Είναι φανερό ότι η βάρκα μπάζει νερά από την αρχή: σε έναν κόσμο που τα πάντα αλλάζουν ταχύτατα, τι ισχύ μπορεί να έχει ένα πρόγραμμα τετραετίας? Όταν αυτό που υπάρχει σήμερα, αύριο μπορεί να μην υπάρχει? Και όταν θα αλλάξουν τα δεδομένα, ποιος θα αποφασίσει την αλλαγή του προγράμματος?

Αν το σύστημα είναι πράγματι αντιπροσωπευτικό, τότε η εντολή που δίνεται από το λαό κάθε 4ετία, είναι απόλυτα δεσμευτική, δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο με δημοψήφισμα ή εκλογές. Ωστόσο, ξέρουμε καλά ότι κάτι τέτοιο στην πράξη δεν ισχύει: σχεδόν ποτέ οι κυβερνώντες -και πολλές φορές και οι της αντιπολίτευσης- δεν τιμούν την εντολή που τους δόθηκε. Τα προγράμματα μένουν στα συρτάρια, οι υποσχέσεις παραμένουν υποσχέσεις, η λαϊκή εντολή γίνεται κουρελόχαρτο και πάντα η δικαιολογία είναι ότι υπήρχαν έκτακτες καταστάσεις. Ανεξάρτητα από το αν αυτό είναι ή όχι αλήθεια (δεν είναι) δεν στέκει σαν δικαιολογία: όσο έκτακτες καταστάσεις κι αν υπάρχουν, στα αντιπροσωπευτικά συστήματα μόνο ο εντολέας μπορεί να αλλάξει την εντολή, ο εντολοδόχος απλά εκτελεί. Αυτή τη βασική αρχή οι 300 Σπαρτιάτες την τίμησαν και την πλήρωσαν με τη ζωή τους. Οι 300 της βουλής την καταπατούν καθημερινά.

Το δεύτερο στοιχείο -μετά τη συμπεριφορά των αντιπροσώπων του λαού- που απαξιώνει το σημερινό πολιτικό σύστημα και αποδυκνείει ότι δεν υπάρχει καθόλου το στοιχείο της αντιπροσωπευτικότητας, είναι ότι δεν υπάρχει καμιά απολύτως συνέπεια γι αυτούς που απειθούν στη λαϊκή εντολή. Αν ένας στρατιώτης απειθήσει στην εντολή ενός λοχιάκου, θα τιμωρηθεί και πιθανά να τιμωρηθεί και σκληρά. Όταν οι αντιπρόσωποι του λαού απειθούν κατ’ εξακολούθηση στον εντολέα τους, σε αυτόν που το σύνταγμα ορίζει ως κυρίαρχο, δεν υπάρχει καμιά συνέπεια. Δεν υπάρχει στην πραγματικότητα ο μηχανισμός για να τους επιβληθούν κυρώσεις, αφού απολαμβάνουν ασυλίας, που μόνο οι ίδιοι -και όχι ο εντολέας τους!- μπορούν να άρουν.

Έχουμε λοιπόν ένα σύστημα, που ενώ υπάρχει ένας εντολέας, οι εντολές του δεν είναι δεσμευτικές και στο διάστημα μεταξύ δυο αναθέσεων ο εντολοδόχος μπορεί να κάνει ό,τι του γουστάρει. Ό,τι του γουστάρει, αρκεί να κινείται στα πλαίσια του συντάγματος -όχι στα πλαίσια των εντολών που του ανατέθηκαν, μόνο στα πλαίσια του συντάγματος- αλλά κι αν ξεφύγει απ’ αυτά, δε βαριέσαι, ποιος θα τον «μαλώσει»? Αφού έχει ασυλία.

Προφανώς, αυτό το σύστημα δεν είναι αντιπροσωπευτικό. Δεν είναι αντιπροσωπευτικό, αφού δεν υπάρχει αντιπροσώπευση. Δεν είναι αντιπροσωπευτικό, αφού δεν υπάρχει δεσμευτική εντολή, αφού ο εντολοδόχος δεν υφίσταται καμιά συνέπεια αν απειθήσει στον εντολέα του, κι ο εντολέας δεν έχει κανέναν τρόπο για να επιβάλει την εντολή του. Το τι είναι και πως πρέπει να ονομάζεται, είναι άλλο θέμα. Αντιπροσωπευτικό όμως δεν μπορεί να λέγεται. Γιατί τότε, οι 300 της βουλής, θα έπρεπε να θυσιάζουν ακόμη και τη ζωή τους για να υπακούσουν στις εντολές του λαού, να θυσιάζουν ακόμη και τη ζωή τους «τοις κεινων ρήμασι πειθομενοι».

Ο λόγος που χρησιμοποιώ σαν μέτρο σύγκρισης με το δικό μας πολιτειακό σύστημα, το πολίτευμα της Σπάρτης και όχι της Αθήνας, δεν είναι ότι θέλω να κάνω παιχνίδι με τους 300 της Σπάρτης και τους 300 της βουλής (εντάξει, είναι κι αυτό λιγάκι, αλλά όχι κύρια) αλλά κάτι πολύ πιο απλό: το πολίτευμα της αρχαίας Αθήνας δεν ήταν αντιπροσωπευτικό αλλά δημοκρατικό. Ήταν δημοκρατία, δηλαδή, όλη η εξουσία (κράτος) στο λαό (δήμος) χωρίς μεσάζοντες κι αντιπροσώπους. Αντίθετα, η Σπάρτη όπως είπα και στην αρχή, το ξέρουμε όλοι, δεν ήταν δημοκρατική: το πολίτευμά της ήταν αντιπροσωπευτικό.

Κάποιοι ίσως να μπερδεύεστε και φυσικό είναι, αφού τόσα χρόνια προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ουσία της δημοκρατίας είναι η αντιπροσώπευση. Αυτό όμως δε στέκει ούτε εννοιολογικά ούτε ιστορικά. Αντιπροσώπευση και δημοκρατία είναι δυο τελείως ξεχωριστά συστήματα. Δεν μπορεί να υπάρχει «αντιπροσωπευτική δημοκρατία», γιατί τότε πάει περίπατο η δημοκρατία (λες αυτό να εννοούσε ο Τρίτος όταν έλεγε εκείνο το «κιπ γουόλκινγκ»?): δεν έχει την εξουσία ο λαός, την παραχωρεί στους αντιπροσώπους του μέσω συγκεκριμένης εντολής. Παραμένει βέβαια κυρίαρχος, παραμένει το «μεγάλο αφεντικό» -αφού αυτός δίνει την εντολή- αλλά την εξουσία του ωστόσο την παραχωρεί.

Το σημερινό πολιτικό σύστημα, αυτοορίζεται ως «αντιπροσωπευτική δημοκρατία», το «δημοκρατία» όμως αναιρείται από το «αντιπροσωπευτική». Γι αυτό ερευνούμε εδώ, όχι το κατά πόσο είναι δημοκρατία -δεν υπάρχει τέτοιο ζήτημα- αλλά το κατά πόσο είναι «αντιπροσωπευτική». Και όπως είδαμε, ούτε αυτό δεν είναι. Δεν είναι, γιατί ο λαός δεν είναι «το μεγάλο αφεντικό». Είναι στο περιθώριο.

Δεν είναι αντιπροσωπευτικό και δεν λειτουργεί υπέρ του λαού, γιατί οι σημαντικές αποφάσεις -όλες οι αποφάσεις- δεν λαμβάνονται με διαφάνεια και δημόσια διαβούλευση. Λαμβάνονται με μυστικές διαβουλεύσεις διαπλεκόμενων συμφερόντων.

Δεν είναι αντιπροσωπευτικό, γιατί οι 300 της βουλής, όχι μόνο δεν θυσιάζουν ακόμη και τη ζωή τους «τοις κεινων ρημασι πειθομενοι» αλλά αντίθετα, θυσιάζουν τη λαϊκή εντολή για τον προσωπικό τους πλουτισμό ή την προώθηση της πολιτικής τους καριέρας.

Δεν είναι αντιπροσωπευτικό γιατί δεν υπάρχει αντιπροσώπευση.

Θα μπορούσε άραγε να λειτουργήσει σήμερα ένα αντιπροσωπευτικό σύστημα ως τέτοιο -ως σύστημα δηλαδή που οι εντολοδόχοι υποτάσσονται στον εντολέα- και με ποιο τρόπο?

Ο ένας τρόπος, είναι αυτός του Λεωνίδα και των 300 Σπαρτιατών: οι 300 αντιπρόσωποι του λαού στη βουλή, να είναι τέτοιου ήθους και πνευματικής υπεροχής, που να δώσουν και τη ζωή τους ακόμη «τοις κεινων ρημασι πειθομενοι». Αλλά, επειδή λογικά εδώ θα πρέπει να έχετε πέσει κάτω από τα γέλια, ας εξετάσουμε και τον δεύτερο τρόπο!

Για να δούμε το δεύτερο τρόπο, που μπορεί ένα αντιπροσωπευτικό σύστημα να λειτουργήσει ως τέτοιο, δλδ να είναι πράγματι αντιπροσωπευτικό, θα καταφύγω πάλι στην αρχαία ιστορία και στη δημοκρατία των Αθηνών. Ξαναθυμίζω ότι οι όποιοι δημοκρατικοί θεσμοί σε αυτές τις πόλεις – κράτη, δεν αφορούσαν στο σύνολο του πληθυσμού, αλλά σε μια κοινωνική μειοψηφία που είχε πολιτικά δικαιώματα. Δεν ήταν λοιπόν ιδανική η δημοκρατία των Αθηνών, όπως συχνά μας την παρουσιάζουν, για την πλειοψηφία των κατοίκων της πόλης δεν ήταν καν δημοκρατία. Ωστόσο, η λειτουργία της για το κομμάτι του πληθυσμού που αφορούσε, αξίζει να μελετηθεί.

Στην αρχαία Αθήνα λοιπόν, δεν υπήρχε αντιπροσώπευση. Φυσικό, αφού το σύστημα διακυβέρνησης ήταν η δημοκρατία. Τις αποφάσεις λάμβανε η εκκλησία του δήμου και οι όποιοι αξιωματούχοι ήταν απλά και μόνο εκτελεστικά όργανα. Κανείς δεν είχε εξουσία να λαμβάνει μόνος του αποφάσεις για το σύνολο. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που κάποιοι είχαν αυξημένες εξουσίες στο όνομα της εκκλησίας του δήμου -λειτουργούσαν δλδ κατά κάποιο τρόπο ως αντιπρόσωποι- έπρεπε να εφαρμόζουν αυστηρά τις αποφάσεις της εκκλησίας, παρερμηνείες και αποκλίσεις δεν επιτρέπονταν. Το κύτταρο δλδ του πολιτεύματος ήταν η εκκλησία του δήμου.

Ας το μεταφέρουμε τώρα αυτό στη σύγχρονη εποχή. Γιατί δεν μπορεί το κύτταρο του πολιτεύματος να είναι η εκκλησία του δήμου? Και κυριολεκτώ, δεν το λέω μεταφορικά. Η σύγχρονη Ελλάδα έχει ασύγκριτα μεγαλύτερο μέγεθος και πληθυσμό από την αρχαία Αθήνα, και προφανώς δεν μπορούμε να συγκεντρωνόμαστε εφτά-οχτώ εκατομμύρια και να … συναποφασίζουμε! Όμως, η επικράτεια είναι χωρισμένη σε δήμους. Δήμους, που οι περισσότεροι είναι πολύ μικρότερης έκτασης και πληθυσμού από την αρχαία Αθήνα. Γιατί λοιπόν δεν μπορεί να εφαρμοστεί η δημοκρατία, η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ για να μην μπερδευόμαστε, σε επίπεδο δήμων? Και μάλιστα, αυτές οι λαϊκές συνελεύσεις να έχουν αυξημένες αρμοδιότητες αλλά και η γνώμη τους να είναι δεσμευτική για την κεντρική -αντιπροσωπευτική- εξουσία?

Δηλαδή, να υπάρχουν η κεντρική κυβέρνηση και η βουλή και να εκλέγονται -περίπου- όπως και τώρα, αλλά να βρίσκονται κάτω από την αυστηρή κηδεμονία των λαϊκών συνελεύσεων, των «εκκλησιών των δήμων». Κι επιπλέον, όλο και περισσότερες εξουσίες να περνάνε από το κεντρικό κράτος στους δήμους. Γιατί να μην μπορεί κάθε δήμος να έχει το δικό του πλάνο οικονομικής ανάπτυξης, που θα συναποφασίζεται από τους κοινωνικούς εταίρους, στα πλαίσια της εκκλησίας του δήμου? Γιατί να μην έχει το δικό του πρόγραμμα για τα σχολεία, την υγεία, την κοινωνική πολιτική? Πόσο λογικό είναι το πως θα αναπτυχθεί η κτηνοτροφία στα Λευκά Όρη ή τον Όλυμπο, να αποφασίζεται από κάποιους στις… Βρυξέλλες? Ή και στην Αθήνα (αν και εδώ και πολλά χρόνια δεν αποφασίζει η Αθήνα), το θέμα δεν είναι η χιλιομετρική αλλά η κοινωνική και η πολιτική απόσταση.

Είναι αυτονόητο ότι σε ένα τέτοιο «αντιπροσωπευτικό» σύστημα, οι δήμοι θα έχουν δικαίωμα βέτο. Καμιά κυβερνητική απόφαση ή νόμος, δεν θα έχει ισχύ χωρίς να εγκριθεί από την πλειοψηφία των συνελεύσεων. Είναι αυτονόητο ότι σε ένα τέτοιο αντιπροσωπευτικό σύστημα, οι βουλευτές θα είναι άμεσα ανακλητοί και δεν θα απολαμβάνουν καμιάς ασυλίας έναντι των νόμων.

Μόνο έτσι η αντιπροσώπευση μπορεί να λειτουργήσει, δλδ να υπάρχει αντιπροσώπευση: αν ο εντολέας έχει εκείνο το μηχανισμό που θα του επιτρέπει να ελέγχει τον εντολοδόχο και να τον εξαναγκάζει να εκτελεί απαρέγκλιτα τις εντολές του. Κι αυτός ο μηχανισμός δεν μπορεί να είναι άλλος, από τη δημοκρατία στη βάση. Μια δημοκρατία που θα γίνεται ολοένα και πιο γνήσια και ανόθευτη, στο βαθμό που θα αναλαμβάνει όλο και περισσότερες από τις εκχωρηθείσες στην κεντρική κυβέρνηση εξουσίες, στο βαθμό που η κεντρική εξουσία θα γίνεται ολοένα και λιγότερο εξουσία, προς όφελος των εκκλησιών του δήμου.  Στο βαθμό δλδ που το «τοις κεινων ρημασι πειθομενοι» θα γίνεται περιττό.

Ξεκινώ λέγοντας μια κοινοτυπία: δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα, σκεπτόμενος με τον ίδιο τρόπο που το δημιούργησε. Είναι αυτονόητο, όμως τις περισσότερες φορές, τα αυτονόητα είναι που δεν βλέπουμε. Αναφέρομαι στο πολιτικό αδιέξοδο που έχει δημιουργήσει η κατάρρευση, όχι του «δικομματισμού» -όπως αρέσκεται να λέει η αριστερά- αλλά του πολιτικού μοντέλου της μεταπολίτευσης, με τον Πρωθυπουργό – δικτάτορα και τους βουλευτές υπαλλήλους των κομμάτων. Αυτού που ονομάζουμε «αντιπροσωπευτική δημοκρατία».

Βέβαια, τα τεράστια οικονομικά προβλήματα και η κρίση χρέους που αντιμετωπίζει η χώρα, αλλά και οι περισσότερες χώρες του κόσμου, είναι αποτέλεσμα της βαθιάς κρίσης του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και όχι του πολιτικού συστήματος της Ελλάδας. Αλλά η πολιτική αλητεία και η ανεξέλεγκτη κομματική δικτατορία που άρχουν στη χώρα μας, σίγουρα έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στο να εκδηλωθεί με τη μεγαλύτερη δυνατή σφοδρότητα η καπιταλιστική κρίση και να πλήξει -σχεδόν αποκλειστικά- τις μεσαίες και κατώτερες τάξεις. Εκτός αυτού, για να αρχίσουμε να συζητάμε τις λύσεις και τα σχέδια για την έξοδο της χώρας από την κρίση και την απαλλαγή από την κατοχή της τρόικας και των δανειστών, πρέπει να αποφασίσουμε ποιος θα εφαρμόσει αυτές τις λύσεις και τα σχέδια. Δηλαδή, πως και από ποιον, θα κυβερνιέται ο τόπος.

Κι εδώ ακριβώς ερχόμαστε στον «τρόπο σκέψης» που δημιούργησε το πρόβλημα. Ακούω κάθε μέρα να λέγεται «δηλαδή κι αν φύγουν ΑΥΤΟΙ κι έρθουν οι ΑΛΛΟΙ θ’ αλλάξει τίποτα?» ή «ΟΛΟΙ ίδιοι είναι, κανείς τους δε νοιάζεται για το λαό, γι αυτό κοιτάω κι εγώ τη δουλειά μου» ή από την άλλη πλευρά «μόνο ένας ισχυρός ΤΡΙΤΟΣ ΠΟΛΟΣ με άξονα την αριστερά, θα βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο» ή «πρέπει οι «πλατείες» να φτιάξουν κόμμα» ή «η κυβέρνηση δεν έχει νομιμοποίηση, μόνη λύση ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΡΑ».

Όλες οι παραπάνω προτάσεις, αν και φαινομενικά είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, έχουν μια κοινή αφετηρία, την παραδοχή ότι πρέπει να υπάρχει μια κυβέρνηση, που έχει πάρει την εξουσία με εκλογές και διαθέτει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Την παραδοχή, ότι το μόνο σύστημα διακυβέρνησης που μπορεί να υπάρξει, είναι η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία»: το σύστημα δηλαδή που δημιούργησε το πρόβλημα ή, ακόμη χειρότερα αν θέλετε, το σύστημα αυτό που το ίδιο ΕΙΝΑΙ το πρόβλημα!

Γιατί? ΓΙΑΤΙ?

Είναι γιατί έτσι μας έχουν μάθει να σκεφτόμαστε. Στην ουσία, απλά να παρατηρούμε, να μην σκεφτόμαστε, να μη χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας, να πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα στις επιλογές που ήδη υπάρχουν. Απαγορεύεται να δημιουργήσουμε τις δικές μας, νέες επιλογές κι όποιος το κάνει είναι απλά ονειροπόλος και ουτοπιστής. Μας έχουν καταδικάσει σε μια ισόβια πολιτική εφηβεία: μας επιτρέπεται να αμφισβητούμε και να διαμαρτυρόμαστε, να θυμώνουμε και να φωνάζουμε, μερικές φορές ακόμη και να απειλούμε, αλλά δεν μας επιτρέπεται να χειραφετηθούμε, να αποκτήσουμε την αυτονομία μας, να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας. Δεν μας επιτρέπεται να «ενηλικιωθούμε» πολιτικά. Και μεις, τσιμπάμε το δόλωμα, την τρώμε τη φόλα, και κάνουμε σαν κακομαθημένα δεκαεξάχρονα μεσοαστικών οικογενειών, φωνάζουμε, απειλούμε, γκρινιάζουμε, αλλά στο τέλος υποτασσόμαστε στους πολιτικούς μας κηδεμόνες.

Ξαναρωτάω: γιατί?

Γιατί δεν μπορούμε να αποφασίζουμε εμείς για τη ζωή μας? ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ? Γιατί έχουμε ανάγκη από πολιτικούς κηδεμόνες? Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε πολιτικά ελεύθεροι και πρέπει να υποτασσόμαστε σε πολιτικούς ηγέτες, κόμματα, «αντιπροσώπους»? Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία παντού, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε σχολείο ή πανεπιστήμιο? Άμεση δημοκρατία, δημοκρατία για ΟΛΟΥΣ! Γιατί είναι πιο λογικό να αποφασίζουν μερικές δεκάδες «αντιπρόσωποι» για έναν ολόκληρο λαό, παρά ο ίδιος ο λαός? Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε συνελεύσεις ΠΑΝΤΟΥ, να συμμετέχουμε ΟΛΟΙ και ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ να αποφασίζουμε? Γιατί δεν πρέπει να ερωτηθούμε αν θέλουμε ή όχι το ευρώ, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την τρόικα, το μεσοπρόθεσμο? Γιατί πρέπει τα πολιτικά μας δικαιώματα να αρχίζουν και να τελειώνουν στην εκλογή αυτών που θα μας κυβερνάνε για τέσσερα χρόνια? Γιατί δεν μπορούμε να αυτοκυβερνηθούμε? Να αυτονομηθούμε?

Πραγματικά, με όσους κι αν έχω συζητήσει -κι έχω συζητήσει με πολλούς- δεν έχω ακούσει ΟΥΤΕ ΕΝΑ λογικό επιχείρημα εναντίον της (άμεσης) δημοκρατίας και υπέρ της αντιπροσώπευσης. Μόνο εξώφθαλμους παραλογισμούς.

«Και που εφαρμόζεται αυτό ρε φίλε?» λένε κάποιοι, σίγουροι ότι αυτό είναι ατράνταχτο επιχείρημα. Πουθενά δεν εφαρμόζεται αυτό. Όπως πουθενά δεν εφαρμοζόταν και η παλλαϊκή αντιπροσώπευση πριν τον 18ο αιώνα και τις αστικές επαναστάσεις. Αλλά σήμερα εφαρμόζεται σχεδόν σε ολόκληρη τη γη -με τον ένα ή τον άλλο τρόπο- και μάλιστα αναγνωρίζεται ως το μόνο ορθολογικό σύστημα. Αν όμως το χίλια εφτακόσια κάτι, έλεγες πως θα ψηφίζει όλος ο λαός τους κυβερνήτες του, θα γελάγανε μαζί σου!

«Είναι ανώριμος ο λαός» λένε άλλοι. «Φαντάζεσαι τώρα τη λαχαναγορά να συζητάει… για τον προϋπολογισμό του κράτους και για νομοσχέδια???!!!» Ναι. Τη φαντάζομαι. Και την ψαραγορά, και τη λαχαναγορά, κα την κυρά Κατίνα, και το μπάρμπα μου τον Τάκη, και το μετανάστη, και τον εργάτη, και τον φοιτητάμπουρα, και τον οργισμένο έφηβο. Και είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα τα καταφέρουν πολύ καλύτερα από τους επαγγελματίες πολιτικούς, που δε χρειάζεται φαντασία, ξέρουμε τι κάνανε. Γιατί ο Παπαντρέου, ο Πάγκαλος, ο Παπακωνσταντίνου, ο Τσίπρας, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Καρατζαφύρερ, νομίζεις ότι είναι καλύτεροι από σένα? Σου έχουν αποδείξει ποτέ κάτι τέτοιο? Αυτοί δεν την κάτσανε τη βάρκα, πόσο χειρότερα μπορεί να τα καταφέρουμε εμείς? Εμείς τουλάχιστον, θα προσπαθούμε για το κοινό συμφέρον κι όχι για το συμφέρον μιας χούφτας επιχειρηματιών. Και στο κάτω-κάτω, αν τα κάνουμε σκατά, εμείς θα τα φάμε. Γιατί δηλαδή να τρώμε τα σκατά αλλονών?

«Ντάξει ρε φίλε» λέει κάποιος ποιο ψαγμένος «μαζί σου είμαι, άμεση δημοκρατία και αυτονομία… μέσα! Αλλά, ρε μάγκα μου, ποιος θα τα κάνει όλα αυτά? Ακόμη και γι αυτά που λες, δεν πρέπει πρώτα να υπάρξει μια κυβέρνηση που να αλλάξει το σύνταγμα και να δώσει την εξουσία στις συνελεύσεις?» ΟΧΙ. Κατηγορηματικά όχι. Που ακούστηκε να περιμένεις να σε …θεσμοθετήσει, αυτός που θες να καταργήσεις? Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι θα υπήρχε μια κυβέρνηση που θα είχε τέτοια πρόθεση -να δώσει την εξουσία στις λαϊκές συνελεύσεις- δεν θα μπορούσε να δώσει την εξουσία σε κάτι που δεν υπάρχει! Ας αφήσουμε λοιπόν τις βλακώδεις δικαιολογίες: αν θέλουμε να χειραφετηθούμε, ας ξεκινήσουμε σήμερα. Αν θέλουμε δημοκρατία, ας ξεκινήσουμε σήμερα. Φτιάχνοντας συνελεύσεις παντού και συμμετέχοντας όλοι. Αποφασίζοντας γι αυτά που μας αφορούν πιο άμεσα κι αναγκάζοντας πρώτα τις πιο «κοντινές» μας εξουσίες να ενδώσουν στις αποφάσεις μας: τους δημάρχους, τους εργοδότες, τους διευθυντές των σχολείων, τους πρυτάνεις… Κι όταν θα μάθουμε να συζητάμε, και να ακούμε ο ένας τον άλλον, και να καταλαβαινόμαστε, θα είναι τόση η δύναμή μας που θα αναγκαστεί να μας αναγνωρίσει κι η (όποια) κυβέρνηση και να μας «παραχωρήσει» τις εξουσίες που θα έχουμε ήδη πάρει μόνοι μας. Κι ας ξέρει ότι είμαστε προορισμένοι να την καταργήσουμε.

Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη το «ποιος θα κυβερνά τη χώρα», αν δεν είμαστε ΕΜΕΙΣ, τότε δεν μας αφορά. Ας ξεκινήσουμε από το ποιος θα κυβερνά τη ζωή μας. Το ξέρω ότι αυτός ο δρόμος μπορεί να αποδειχτεί πολύ μακρύς και δύσκολος -μπορεί και όχι- αλλά δεν υπάρχει άλλος. Και το ότι ένας δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος, δεν είναι δικαιολογία (εφόσον σε πάει εκεί που θέλεις) για να μην ξεκινήσεις να τον βαδίζεις.