Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Γράφω αυτό το άρθρο πριν ακόμη κλείσουν οι κάλπες, γιατί απλά το αποτέλεσμα δεν έχει σημασία σε αυτό που θέλω να πω, κι ας είναι το θέμα οι εκλογές και η επόμενη μέρα.

Θα ξεκινήσω κάνοντας μια αναδρομή. Ήμουν αριστερός από 14 χρονών -παρά τις αντιδράσεις του δεξιού πατέρα μου- μέλος της ΚΝΕ από τα 15 και του ΚΚΕ από τα 18. Ήμουν πάντα υπέρ της ενότητας της αριστεράς και γι αυτό όταν με προσπάθειες του ΚΚΕ και της ΕΑΡ συγκροτήθηκε ο «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου», ένιωσα πως συμμετέχω σε μια πολύ μεγάλη στιγμή για την αριστερά της Ελλάδας, ότι γράφουμε ιστορία. Δυστυχώς, λίγο αργότερα αυτή την ιστορία την «ξεγράψαμε» και η αριστερά διασπάστηκε ξανά με ευθύνη του ΚΚΕ κυρίως, τόσο της ηγεσίας του και της πλειοψηφίας της ΚΕ, όσο και με ευθύνη της μειοψηφούσας τάσης στο κόμμα. Αν και αποχώρησα από τον Συνασπισμό όταν αυτός έγινε ενιαίο κόμμα, από το 1989 -που ψήφισα και για πρώτη φορά- μέχρι το 2009 δεν ψήφισα άλλη παράταξη! Δηλαδή, ο ΣΥΝ είναι το μόνο κόμμα που έχω ψηφίσει στη ζωή μου, είτε σαν ενιαίος «Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου» είτε σαν «Συνασπισμός της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας» (χωρίς το ΚΚΕ πια), είτε σαν ΣΥΡΙΖΑ. Πολλές φορές με έχει απογοητεύσει και για να πω την αλήθεια, η μοναδική φορά μετά το 1993 που ένιωσα πραγματικά περήφανος για την αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν στη διάρκεια της νεολαιίστικης εξέγερσης το Δεκέμβρη του 2008, όταν το κόμμα μου δεν δίστασε να τα βάλει με ολόκληρο το σύστημα εξουσίας και να πει την αλήθεια για ό,τι συνέβαινε. Κι ας δέχτηκε τόνους λάσπης γι αυτό. Οι λόγοι που παρέμενα πιστός στον ΣΥΝ, όσο κι αν διαφωνούσα πολλές φορές με την πολιτική του, ήταν η δημοκρατικότητά του, η ανοιχτή στην κοινωνία δομή του, η προσύλωσή του στο όραμα της ενωμένης αριστεράς.

Έχοντας λοιπόν καταπιεί όλα αυτά τα χρόνια πολλές απογοητεύσεις και έχοντας τη γεύση από πολλές ήττες, είναι λογικό βέβαια, σήμερα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στο επίκεντρο των εξελίξεων και ο φορέας της ελπίδας για ανατροπή της φαυλοκρατίας, να είμαι πολύ χαρούμενος. Αλλά δεν είμαι. Είμαι περισσότερο απογοητευμένος από κάθε άλλη φορά, τόσο, που για πρώτη φορά στη ζωή μου θα κάνω αποχή. Δεν θα πάω να ψηφίσω. Ούτε θα πανηγυρίσω το βράδυ που το πολιτικό σύστημα θα έχει καταρρεύσει και μια νέα μέρα για την Ελλάδα θα ανατέλλει, με την αριστερά να κρατά το κλειδί των εξελίξεων.

Η απόφασή μου αυτή είναι απόλυτα συνειδητή και πολύ οδυνηρή. Θα μπορούσα να γράφω ώρες για να την αιτιολογήσω, αλλά δε νομίζω πως έχουν σημασία όλα αυτά. Θα αναφέρω μόνο τέσσερα βασικά σημεία:

  • Οι θεατρινισμοί της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ (μονοεδρικές, κατηγορία στο ΚΚΕ ότι μη συμπράττοντας προεκλογικά «χαρίζει» το μπόνους των 50 εδρών στη ΝΔ) αποδεικνύουν ότι δεν είναι ειλικρινείς στο ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τις προθέσεις τους για ενότητα της αριστεράς. Δεν μπορεί να προτείνεις πράγματα που ξέρεις ότι δεν γίνονται, μόνο και μόνο για να «εκθέσεις» αυτούς που λες ότι θες για εταίρους, και να πιστέψω ότι πράγματι θες την ενότητα. Εξάλλου, ουδέποτε έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ μια συγκεκριμένη πρόταση για προγραμματικό διάλογο στις άλλες δυνάμεις της αριστεράς. Μόνο διακηρύξεις και εκκλήσεις και τίποτε άλλο.
  • Η αλαζονεία και ο δογματισμός των στελεχών του. Όσες φορές προσπάθησα να μιλήσω με στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με υποψήφιους ή άτομα με αξιώματα στον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΝ, όσες φορές προσπάθησα να εκφράσω τις αντιρρήσεις και τις διαφωνίες μου έστω και με έντονο τρόπο, ποτέ δεν με αντιμετώπισαν με πολιτικά επιχειρήματα και διάλογο αλλά με βαρύτατους χαρακτηρισμούς και προσπάθεια απαξίωσης. Αυτό για μένα είναι ενδεικτικό μιας παγιωμένης γραφειοκρατικής αντίληψης στο κόμμα, μιας λογικής «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι με τους άλλους».
  • Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εμπιστεύθηκε το λαό, δεν ακούμπησε στο λαϊκό κίνημα για να πραγματώσει το όραμά του. Αναλώθηκε σε γραφειοκρατικές συμφωνίες με κόμματα «σφραγίδες», αγνοώντας το μεγάλο πλειοψηφικό ποτάμι των αγώνων του τελευταίου χρόνου. Αναλώθηκε σε προτάσεις σε δογματικές ηγεσίες με αγκυλώσεις και προκαταλήψεις, αλλά δεν απευθύνθηκε στο λαό για να πλαισιώσει το όραμα, και τα ψηφοδέλτιά του. Θα περίμενα το αυτονόητο: να συγκαλέσει ο ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις ανά εκλογική περιφέρεια και να προσκαλέσει το λαό να επιλέξει τους υποψήφιους του κόμματος. Υποψήφιους που θα δεσμεύονταν ότι θα λογοδοτούν στη συνέλευση κι όχι στην ηγεσία και θα παραιτηθούν αν αυτό τους ζητηθεί. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφέρθηκε όπως όλα τα κόμματα της φαύλης κομματοκρατίας. Κράτησε για τον εαυτό του τα προνόμια που του δίνει το σύνταγμα. Αλλά αν πραγματικά ήθελε την εξουσία του λαού, μπορούσε να το αποδείξει στην πράξη. Παραχωρώντας στο λαό, την όποια εξουσία έχει βάση συντάγματος.
  • Τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσε να εκφράσει το μεγάλο κοινωνικό ρεύμα της ανατροπής, δεν μπόρεσε να εκφράσει την πλειοψηφία των λαϊκών αγώνων αλλά και τη βουβή αγανάκτηση μεγάλου τμήματος του λαού. Αυτό φαίνεται καθαρά από τα μέχρι στιγμής δεδομένα. Παρά τη δυναμική του -που είναι πολύ μεγάλη- τα πιο αισιόδοξα σενάρια του δίνουν ένα 18%. Άρα, δεν έπεισε ούτε για την πολιτική του πρόταση, ούτε για τις προθέσεις του. Το μεγάλο πλειοψηφικό ρεύμα του ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ, σκόρπισε σε διάφορα μικρά κόμματα και ένα μεγάλο μέρος του αποτυπώνεται στην αποχή (+λευκό+άκυρο). Ωστόσο, η μεγάλη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη συμμετοχή του στους λαϊκούς αγώνες, σε αντίθεση με το ΚΚΕ που επέλεξε το δρόμο της απομόνωσης και του σνομπαρίσματος του λαϊκού κινήματος και θα το πληρώσει.

Δεν γράφω όμως αυτό το άρθρο για να κάνω κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ, του έχω κάνει αρκετή και θα του κάνω κι άλλη στο επόμενο διάστημα. Αυτή τη στιγμή όμως, το θέμα είναι η επόμενη μέρα. Τι να κάνουμε. Κυβέρνηση της αριστεράς βέβαια από αυτές τις εκλογές δεν μπορεί να προκύψει -φροντίζει γι αυτό ο εκλογικός νόμος. Κυβέρνηση των αστικών κομμάτων -ΝΔ, ΠΑΣΟΚ κι ίσως και ΛΑΟΣ αν μπει τελικά στη βουλή- ακόμα κι αν προκύψει θα έχει βραχύβιο βίο: ίσα για να περάσει τα μέτρα του Ιούνη. Το αργότερο λοιπόν μέχρι το τέλος του καλοκαιριού -ίσως και μέχρι το τέλος Ιούνη- θα ξανάχουμε εκλογές. Μπορούν οι εκλογές να γίνουν εργαλείο ανατροπής στα χέρια του λαϊκού κινήματος? Μπορεί η δυναμική των λαϊκών αγώνων να εκφραστεί μέσα από την αριστερά? Και κατά πόσο ο λαϊκός παράγοντας μπορεί να παίξει το ρόλο του καταλύτη στις εξελίξεις μέσα στην αριστερά και για τη ριζική αλλαγή της?

Καμιά κυβέρνηση της αριστεράς από μόνη της δεν μπορεί να φανεί χρήσιμη στο λαό, να κάνει τις ανατροπές που απαιτεί η εποχή, να βάλει τα θεμέλια για τη λαϊκή εξουσία. Η ανατροπή του καπιταλισμού δεν μπορεί να είναι μια απλή κοινοβουλευτική διαδικασία, το κατεστημένο διαθέτει ισχυρούς μηχανισμούς και δεν θα παραδώσει τα όπλα έτσι εύκολα. Από την άλλη μεριά, δεν μπορούμε σήμερα -μετά από αυτά τα εκλογικά αποτελέσματα- να επιμένουμε δογματικά στο «οι εκλογές είναι απάτη», «είναι το παιχνίδι των αστών», σε ένα μποϋκοτάζ χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρυσμα. Το ζήτημα πλέον έχει τεθεί καθαρά κι η ευθύνη είναι πολύ βαριά, δεν χωρούν ιδεοληψίες. Γιατί, πότε θα έχει το λαϊκό κίνημα περισσότερη ελευθερία δράσης? Αν αφήσουμε στην εξουσία τα αστικά κόμματα και επιτρέψουμε τον εκφασισμό της κοινωνίας ή αν εκλέξουμε μια κυβέρνηση με δημοκρατικές δεσμεύσεις και φιλικά διακείμενη στο κίνημα?

Δεν εννοώ βέβαια ότι αν ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ στις άλλες εκλογές καθαρίσαμε. Η κυβέρνηση της αριστεράς θα είναι μόνο ένα μικρό βήμα, κι αυτό το βήμα πρέπει να γίνει σε σωστή βάση. Σε βάση δημοκρατική που μόνο η συμμετοχή μας μπορεί να διασφαλίσει. Άμεσα πρέπει όλοι όσοι πιστεύουμε στην άμεση δημοκρατία, αλλά και στην ελευθερία, την ισότητα, τη δικαιοσύνη, έστω κι αν δεν ανήκαμε ποτέ στην αριστερά (πολύ περισσότερο αυτοί που πάντα ήμασταν κοντά της), να συμμετάσχουμε στις δημοκρατικές – συλλογικές διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ (συνελεύσεις, συντονιστικά) και να βάλουμε την άποψή μας, να απαιτήσουμε δεσμεύσεις από την ηγεσία για άμεση δημοκρατία. Πρέπει την υπόθεση του αριστερού-λαϊκού μετώπου, να την πάρει ο λαός στα χέρια του. Να συσπειρωθούμε -με τους δικούς μας όρους- γύρω από το ΣΥΡΙΖΑ, όσοι και όσες συναντηθήκαμε τον προηγούμενο χρόνο στις πλατείες και τους άλλους μεγάλους αγώνες. Όσοι δεν αντέχουμε πια τη φαυλοκρατία. Όσοι αισθανόμαστε την ιστορική ευθύνη που πέφτει στις πλάτες μας, ότι αυτή η ψήφος θα καθορίσει όχι μόνο το δικό μας παρόν αλλά και το μέλλον των παιδιών μας κι ίσως και των παιδιών των παιδιών μας!

Όσοι στις σημερινές εκλογές θελήσαμε -για τους δικούς του ο καθένας λόγους- να «τιμωρήσουμε» το πολιτικό σύστημα ή και την ίδια την αριστερά με την αποχή μας, ορθά πράξαμε και μπράβο μας, αλλά τώρα ήρθε η ώρα για μεγάλες αποφάσεις. Το θέμα πια έχει τεθεί ξεκάθαρα: ή εμείς ή αυτοί. Κι είναι πια στο χέρι μας. Κυριολεκτικά.

Στα γρήγορα, γιατί σήμερα δεν έχω καθόλου χρόνο: ποιο είναι το κυριότερο επιχείρημα της κυβέρνησης και όσων την υποστηρίζουν? «Αν δεν πάρουμε το νέο δάνειο -το κάθε νέο δάνειο- δεν θα έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις». Το επανέλαβε ξανά ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του πριν την ψήφιση του νέου μνημονίου. Αυτό βέβαια είναι ψέματα, όποιος ασχολείται στοιχειωδώς με την πολιτική, γνωρίζει ότι τα δάνεια χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του χρέους. Σήμερα κιόλας, στην τηλεδιάσκεψη του eurogroup, ο Γιούνγκερ, ο πρόεδρος του οργάνου δήλωσε: ««Απαιτείται περισσότερη επεξεργασία για τον ειδικό μηχανισμό εποπτείας που θα ισχυροποιήσει την επιτήρηση του προγράμματος και θα διασφαλίσει ότι η προτεραιότητα αυτού θα είναι στην εξυπηρέτηση του χρέους».

Τα χρήματα λοιπόν από τα δάνεια πηγαίνουν για την πληρωμή ληξιπρόθεσμων χρεών του Ελληνικού κράτους. Από την άλλη πλευρά βέβαια, δημιουργείται ένα νέο τεράστιο χρέος, που για δεκαετίες θα εξυπηρετείται από τον προϋπολογισμό του ελληνικού κράτους, από τα δημόσια έσοδα δηλαδή. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να συρρικνωθούν τα δημόσια έξοδα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα ικανό για την εξυπηρέτηση του χρέους. Γι αυτό καταποντίζονται οι κοινωνικές δαπάνες, μειώνονται οι συντάξεις κι οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, εκμηδενίζονται οι δημόσιες επενδύσεις -με τραγικές συνέπειες στις ήδη καθυστερημένες υποδομές της χώρας. Κι επειδή δεν αρκεί να μειωθούν οι δαπάνες αλλά πρέπει να αυξηθούν και τα έσοδα, έχουμε συνεχείς αυξήσεις των άμεσων και των έμμεσων φόρων, χαράτσια κλπ. Όλα αυτά είναι γνωστά, είναι τα αποτελέσματα της μνημονιακής πολιτικής. Η είδηση της ημέρας όμως, είναι ότι το eurogroup, προσανατολίζεται στη δημιουργία ειδικού λογαριασμού για την εξυπηρέτηση του χρέους, μια πρόταση που είχε κάνει πρώτη φορά η Μέρκελ και φαίνεται πως το όργανο τείνει να την υιοθετήσει. Τι είναι αυτός ο ειδικός λογαριασμός? Αντιγράφω από το «έθνος» – εφημερίδα που δίνει απλόχερα στήριξη στις κυβερνητικές επιλογές:

«Πρόκειται για ένα «βίαιο» μέσο δημοσιονομικής διασφάλισης ότι η Ελλάδα εφεξής θα δίδει απόλυτη προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση των πιστωτών της. Πιο αναλυτικά: Σημαντικότατο μέρος του νέου δανείου διοχετεύεται αποκλειστικά για τα χρεολύσια. Την εξυπηρέτηση όμως των τόκων των χρεών έχει αναλάβει ο ελληνικός προϋπολογισμός. Ετσι, στον υπό συζήτηση Ειδικό Δεσμευμένο Λογαριασμό σκοπεύεται να διοχετεύονται έσοσα του δημοσίου (εφορίες, τελωνεία) με σκοπό την άμεση αποπληρωμή πρώτα των πιστωτών. Μόνο πιθανά υπόλοιπα εσόδων θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση του δημοσίου.
Με αυτόν τον τρόπο, ιδιώτες και κρατικοί πιστωτές της Ελλάδας είναι ανά πάσα στιγμή βέβαιοι ότι η χώρα θα τηρεί τις δεμσύσεις της όσον αφορά την αποπληρωμή των χρεών της. Ελπίζεται δε να έχει και θετική επίδραση στην προσπάθειά της να ξαναβγεί στις αγορές.
Ο Ειδικός Λογαριασμός καθιστά επίσης πολύ πιο αποτελεσματική την απειλή μη εκταμίευσης μίας δόσης. Μέχρι σήμερα, κάθε απειλή μή εκταμίευσης ήταν μπούμεραγκ για τους δανειστές αφού σε περίπτωση χρεοκοπίας έχαναν και αυτοί τα λεφτά τους. Με πιθανή υλοποίηση του Ειδικού Λογαριασμού, -άρα με τα ελληνικά έσοδα δεσμευμένα- το μόνο μέσο που θα απομένει σε περίπτωση μή εκταμίευσης θα είναι οι περαιτέρω περικοπές στις πρωτογενείς δαπάνες, με άλλα λόγια ένας βίαιος ισοσκελισμός εσόδων – εξόδων. Ουσιαστικά πρόκειται για το σενάριο που είχαν αποκαλύψει οι Financial Times στις 28 Ιανουαρίου«.

Με δυο λόγια: τα έσοδα του ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ θα είναι δεσμευμένα σε λογαριασμό υπέρ των πιστωτών!!! Μόνο όταν αυτοί πάρουν τα χρήματά τους και αν περισσέψει κανένα ευρώ, θα πληρώνονται μισθοί και συντάξεις και θα εξυπηρετούνται οι άλλες ανάγκες του κράτους!!! Καταλάβατε? Να το ξαναπώ? Όλα τα έσοδα του κράτους θα περνάνε πρώτα από τα χέρια των πιστωτών, κι αφού αυτοί πάρουν τους τόκους και τα χρεολύσιά  τους, τότε ΑΝ ΠΕΡΙΣΣΕΨΟΥΝ χρήματα, θα πληρώνονται οι μισθοί κι οι συντάξεις, και θα καλύπτονται κάποια από τα λειτουργικά έξοδα του κράτους!!! Απίστευτο?

Δηλαδή, όχι μόνο προσανατολίζονται στη στάση πληρωμών σε μισθούς και συντάξεις αλλά και στην πλήρη διάλυση του κράτους, προκειμένου να εξυπηρετηθεί το χρεός! Και σε αυτή την περίπτωση όμως, αυτοί είναι καλυμμένοι: η νέα δανειακή σύμβαση τους δίνει τη δυνατότητα να κατάσχουν και να βγάλουν στο σφυρί, κάθε περιουσιακό στοιχείο του ελληνικού κράτους. Το στρατό, τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα μνημεία, τις παραλίες, τα νησιά, το φυσικό πλούτο, τη γη. Τα πάντα!

Όσοι λοιπόν «λογικοί» υποστηρίζουν ακόμα ότι «το μνημόνιο και η στήριξη της ΕΕ, είναι η τελευταία μας ελπίδα για να μη χρεοκοπήσουμε και δεν έχουμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις», ας κάνουν τουμπεκί, γιατί πλέον, ή ηλίθιοι είναι – με την ιατρική έννοια του όρου – ή συνειδητά πουλημένα τομάρια.  Θα πάρουν κι αυτοί το μερίδιό τους, όταν θα έρθει η ώρα του λαού.

 

Μην αναρωτιέσαι τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σου για ΣΕΝΑ – αναρωτήσου τι μπορείς να κάνεις ΕΣΥ γι αυτήν.

ΕΣΥ μπορείς να την ελευθερώσεις από τα νύχια των αρπαχτικών, που την έχουν κάνει φυλακή ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να τη σώσεις από τους δυνάστες της και από όσους ασελγούν στο κορμί και την ψυχή της.

ΕΣΥ μπορείς να κάνεις τα χωράφια της να ξανακαρπίσουν, κάθε άνθρωπος σ’ αυτήν να έχει ένα σπίτι, κάθε σπίτι ένα στρωμένο τραπέζι με ζεστό φαγητό.

ΕΣΥ μπορείς να της ξαναδώσεις την αξιοπρέπειά της, ξανακερδίζοντας την αξιοπρέπειά ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να ανοίξεις το δρόμο για το ΜΕΛΛΟΝ της, ανοίγοντας το δρόμο για το ΜΕΛΛΟΝ των παιδιών ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να αλλάξεις τη μοίρα της, παίρνοντας στα χέρια ΣΟΥ τη μοίρα ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να τιμωρήσεις τους βιαστές της και τους κλέφτες που μπήκαν στα κτήματά της – στα κτήματά ΣΟΥ.

ΕΣΥ μπορείς να την κάνεις δική ΣΟΥ.

Αν όχι ΕΣΥ, τότε ποιος άλλος?

Αν η πατρίδα ΣΟΥ δεν είσαι ΕΣΥ, δεν είναι τίποτα.

Αν η πατρίδα σου είναι ΕΣΥ, είναι τα πάντα.

Σήκωσε στα χέρια ΣΟΥ αυτό που σου ανήκει: την Ελλάδα.

Ο νέος εθνικός – υπερταξικός – υπερκομματικός – υπερπαντωνοαγών – υπερτηςαναπαυσεωςτωνψυχωνημων στόχος, είναι η πάση θυσία παραμονή της χώρας στο «ευρώ». Δεν έχει καμιά απολύτως σημασία τι θα δώσουμε και τι θα χάσουμε για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, η παραμονή της χώρας στο «ευρώ» είναι η κόκκινη γραμμή της εθνικής στρατηγικής κι όποιος δεν συντάσσεται με όλες του τις δυνάμεις είναι εθνικός προδότης, λαϊκιστής, αποτυχημένος,  λουκανικομπήχτης. Ναι, λουκανικομπήχτης, γιατί μέχρι κι η διαφήμιση της «κοσμοτέ» με τον «ομορφάντρα» και τα σούπερ-ντούπερ «βρώμικα» επιστρατεύτηκε από κάποιους, για να πειστούμε ότι αν φύγουμε από το «ευρώ» κι επιστρέψουμε στη δραχμή, θα επέλθει πλήρης καταστροφή. Οι δρόμοι θα γεμίζουν άστεγους και πεινασμένους,  θα κλείσουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία, οι τράπεζες θα μας φάνε τα λεφτά, οι Τούρκοι το Καστελόριζο, οι «Σκοπιανοί» τη Θεσσαλονίκη και τας Σέρρας, θα γκρεμιστούν γέφυρες και φούρνοι, τα παιδιά μας θα πουληθούν σκλάβοι κι οι γυναίκες μας θα εκπορνευθούν! Προχθές, η Ντόρα η Αποτυχημένη, δήλωσε πως αν επιστρέψουμε στη δραχμή το εισόδημα των Ελλήνων θα μειωθεί κατά 85%, χωρίς να μπει στον κόπο βέβαια να εξηγήσει από που προκύπτει αυτό. Δε βαριέσαι! Η κινδυνολογία είναι τζάμπα! Σήμερα πάλι, ο Καρατζαφέρης κατέθεσε θεατρικά και υποκριτικά χίλια ευρώ στην Εθνική Τράπεζα, για να μας πει ότι «δεν κινδυνεύουμε να γυρίσουμε στο ευρώ», αυτό βέβαια για να δικαιολογήσει το νέο επερχόμενο πακέτο βάρβαρων μέτρων -το νέο μνημόνιο- που προβλέπει αυξήσεις έμμεσων και άμεσων φόρων, μειώσεις βασικών κοινωνικών δαπανών και άμεση μείωση μισθών κατά 22% παράλληλα με πάγωμα!

Αλήθεια όμως, τι μας έλεγαν όταν μας «βάζανε» με το ζόρι στο ευρώ? Αξίζει να θυμηθούμε. Σε καμπάνια της Τράπεζας της Ελλάδος – στην οποία διοικητής εκείνο τον καιρό ήταν ο σημερινός πρωθυπουργός, αυτός δλδ που βάζει ως «κόκκινη γραμμή» την παραμονή της χώρας στο ευρώ – λέγονταν τα εξής: «Από την 1-1-2002, ό,τι επάγγελμα κι αν κάνουμε, θα πληρωνόμαστε όσο και πριν, μόνο που τώρα, θα πληρωνόμαστε σε ευρώ. Δεν αλλάζουμε εισόδημα – αλλάζουμε νόμισμα. Σκέψου ευρώ – είναι απλό!» Και σε ένα άλλο σποτ της ίδιας καμπάνιας: «Από την 1-1-2002, ό,τι καφέ κι αν πίνουμε, θα τον πληρώνουμε όσο και πριν. Μόνο που τώρα θα τον πληρώνουμε σε ευρώ. Δεν αλλάζουν οι τιμές – αλλάζει το νόμισμα. Σκέψου ευρώ – είναι απλό!»  Αυτά μας λέγανε τότε: δεν αλλάζουμε εισόδημα – αλλάζουμε νόμισμα. Και δεν αλλάζουν οι τιμές – αλλάζει το νόμισμα. Δλδ, μην ανησυχείτε, δεν θα αλλάξει τίποτα στη ζωή σας, μόνο η μονάδα μέτρησης των οικονομικών συναλλαγών. Και βέβαια, δεν τόλμησαν να μας πουν ότι θα αυξηθούν οι μισθοί ή θα πέσουν οι τιμές, επειδή θα αλλάξει το νόμισμα! Και ξαναλέω, αυτά λέγονταν σε καμπάνια την οποία είχε εγκρίνει ο ίδιος ο σημερινός πρωθυπουργός! Τώρα, αν ξαναλλάξουμε νόμισμα, από που προκύπτει ότι θα αλλάξουμε εισόδημα? Από που προκύπτει ότι θα αλλάξουν οι τιμές? Από που προκύπτει ότι θα επέλθει καταστροφή?

Για να μιλήσουμε λίγο σοβαρά, το θέμα είναι γελοίο! Γιατί, αντί να μιλάμε πολιτικά -με πολιτικούς όρους- αντί να μιλάμε για τις αιτίες που μας έφεραν ως εδώ, για το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που έθρεψε μια κρατικοδίαιτη – παρασιτική – αχόρταγη επιχειρηματική τάξη, αντί να μιλάμε για το πως φτάσαμε να μην παράγουμε τίποτα, για το πως θέλουμε να κυβερνηθεί η χώρα από δω και πέρα, ολόκληρη η χώρα μιλάει για το ευρώ και τη δραχμή! Λες και δεν είμαστε δέκα χρόνια τώρα με το ευρώ. Λες και με το ευρώ δε γιγαντώθηκε η παρασιτική οικονομία του τίποτα, λες και το ευρώ εμπόδισε τα «διαπλεκόμενα» να καταληστεύσουν τα δημόσια ταμεία και να διορίζουν τις κυβερνήσεις, λες και το ευρώ εμπόδισε τη Siemens, το Βατοπαίδι, τις μίζες γενικά, το κάψιμο των δασών, τη νέκρωση της ελληνικής βιομηχανίας, την τρομακτική συρρίκνωση της γεωργίας και της κτηνοτροφίας. Λες και το ευρώ εμπόδισε τον αδηφάγο καταναλωτισμό και τον παράλογο ιδιωτικό δανεισμό. Λες κι εμπόδισε το ευρώ την ελληνική οικονομία να καταρρεύσει. Ή μήπως εμπόδισε την Ιταλική, την Πορτογαλική, την Ισπανική? Αλλά ας είναι! Ας πούμε ότι αυτό είναι το σοβαρότερο πρόβλημά μας: μέσα ή έξω στην ευρωζώνη? Ευρώ ή δραχμή? Δικαίωμα!

Ναι. Δικαίωμα. Έχω για μια μόνο φορά το δικαίωμα να αποφασίσω εγώ? Εγώ, ο λαός. Εμείς. Πρώτα μας έβαλε ο γέρος ο Καραμανλής στην ΕΟΚ, χωρίς να μας ρωτήσει. Μετά, ο Αντρέας Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές με το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», αλλά μετά τη νίκη του αποφάσισε ότι δεν ήταν και τόσο κακό συνδικάτο. Πάλι δε μας ρώτησε τι θέλαμε, ή μάλλον, έκανε το αντίθετο από αυτό που με την ψήφο μας δηλώσαμε ότι θέλαμε. Γιατί, όταν υπογράφει ο Καραμανλής την ένταξη της χώρας το ’80 και το ’81 κερδίζει η παράταξη με τον πιο «αντι-ΕΟΚικό» χαρακτήρα, δεν είναι προφανές τι θέλει ο λαός? Αν όχι, γιατί δε ρώτησε κανείς? Γιατί δεν έκανε ένα δημοψήφισμα? «ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ΕΟΚ»? Τόσο απλά! Ύστερα η αγία μας κυβέρνηση ψήφισε τη συνθήκη του Μάαστριχτ, πάλι χωρίς να μας ρωτήσει και με τις ευλογίες του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, που αρνήθηκε ακόμα και την πρόταση του ΚΚΕ για δημοψήφισμα. Κι έπειτα, μας βάλανε ως εθνικό στόχο την είσοδο στην ΟΝΕ -πάλι χωρίς να μας ρωτήσουν. Και τώρα που η οικονομία τους κατέρρευσε και το όνειρο έγινε εφιάλτης, πάλι αποφάσισαν χωρίς να μας ρωτήσουν, ότι η παραμονή της χώρας στο ευρώ, είναι η κόκκινη γραμμή της εθνικής στρατηγικής. Με ποιο δικαίωμα? Δεν έχουν κανένα δικαίωμα! Δεν είναι καν εκλεγμένοι! Δεν μας εκπροσωπούν, δεν μπορούμε να τους αφήνουμε να αποφασίζουν για μας: είναι εκπρόσωποι των εχθρών μας – όχι δικοί μας.

Αλλά ας δούμε και λίγο την ουσία του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή». Η ουσία του είναι ότι… δεν έχει ουσία! Είναι πλαστό, όπως πλαστά ήταν και όλα τα διλήμματα που μας σερβίρανε τα τελευταία τριαντατόσα χρόνια. «Ευρώ ή δραχμή»? Όμως, το αληθινό ερώτημα είναι, ευρώ ή δραχμή με ποια πολιτική? Για ποια ανάπτυξη? Για ποιανού το όφελος? Όταν ξεκινάς να χτίσεις ένα σπίτι, πρώτα το σχεδιάζεις, αποφασίζεις πως θες να είναι, και μετά διαλέγεις τα υλικά.

Υπάρχουν -χοντρικά- δυο βασικές πολιτικές κατευθύνσεις:

Η πρώτη λέει ότι πρέπει πάση θυσία να πληρωθούν τα χρέη, ώστε να μην περιέλθει η χώρα σε κατάσταση πτώχευσης (λες και δεν είναι ήδη πτωχευμένη), να συνεχίσει η οικονομία της χώρας να τελεί υπό την εποπτεία της τρόικας, να δοθεί βάρος στην ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομάς στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς. Και φυσικά, να παραμείνουμε πάση θυσία στην ΕΕ και στην ΟΝΕ.

Αυτή είναι η πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης και της άρχουσας τάξης (αυτών δλδ των επιχειρηματιών -ελλήνων και ξένων- που κυβερνούν αληθινά και δίνουν γραμμή στην κυβέρνηση – ανδρείκελο).  Συμφωνούν σε αυτή όλες οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις -ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΣ. ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ- καθώς και μια σειρά από εργοδοτικές ενώσεις και επιμελητήρια, βάζοντας στο πακέτο περισσότερη ή λιγότερη διαπραγμάτευση ή αναδιαπραγμάτευση και διαφοροποιήσεις σε επιμέρους μέτρα. Αλλά στα βασικά συμφωνούν. Μια μικρή γεύση για το που οδηγεί αυτή η πολιτική έχουμε πάρει ήδη, αλλά στ’ αλήθεια δεν έχουμε δει ακόμα τίποτα! Στόχος αυτής της πολιτικής είναι η εξυπηρέτηση των συμφερόντων μιας ελάχιστης επιχειρηματικής μειοψηφίας που βρίσκεται σε διασύνδεση με τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις της Ευρώπης και της Αμερικής. Η λογική είναι απλή: συμπίεση του κόστους εργασίας σε επίπεδα Κίνας ώστε να μπορούν να παράγουν σε τιμές ανταγωνιστικές για τη διεθνή αγορά, χωρίς να μειωθεί το ποσοστό κέρδους, δλδ το ποσοστό υπεραξίας. Η πλειοψηφία του λαού θα οδηγηθεί στην εξαθλίωση για να εξασφαλιστούν τα υπερκέρδη των πολυεθνικών και να γίνει η χώρα επενδυτικός παράδεισος. Φυσικά, μια τέτοια πολιτική δεν μπορεί να περάσει χωρίς συρρίκνωση και των θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων: ξεχάστε συνδικαλιστικές ελευθερίες, εκλογές και άλλα τέτοια. Δουλειά, δουλειά, δουλειά! Αλλά χωρίς λεφτά…

Φυσικά, στα πλαίσια μια τέτοιας πολιτικής, οι βασικές αποφάσεις για την οικονομία της χώρας δεν θα λαμβάνονται με βάση την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του λαού και της χώρας αλλά με βάση την εξυπηρέτηση του… χρέους! Ακριβώς έτσι όπως γίνεται και τώρα. Θα αποφασίζουν οι «πιστωτές» το τι θα γίνει και πως. Η τρόικα δλδ. Άρα και το αν θα παραμείνει η Ελλάδα στην ΕΕ και την ΟΝΕ, δεν θα αποφασισθεί με βάση τα συμφέροντα της Ελλάδας και του Ελληνικού λαού αλλά με βάση τα συμφέροντα των «πιστωτών».

Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι, ο μόνος που απειλείται με καταστροφή αν αλλάξει η Ελλάδα νόμισμα και αποχωρήσει από το ευρώ, είναι το ίδιο το ευρώ! Είναι τα συμφέροντα των μεγάλων εξαγωγικών ευρωπαϊκών πολυεθνικών, που έχουν επενδύσει σε ένα ισχυρό νόμισμα για λόγους που έχουν να κάνουν με το διεθνές εμπόριο, και που αν καταρρεύσει το ευρώ θα καταρρεύσουν και οι περισσότερες από αυτές! Το ευρώ είναι ένα σαθρό οικοδόμημα από το οποίο αν «τραβήξουμε» έστω και ένα λιθαράκι θα γκρεμιστεί.

Δεν είναι δικές μου απόψεις αυτά. Τα παραδέχονται Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και παράγοντες της διεθνούς οικονομίας. Αυτοί που δηλώνουν ότι «δεν μπορούμε να ανεχτούμε την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ» και επεξεργάζονται σχέδια για «ελεγχόμενη πτώχευση» εντός του ευρώ. Προχτές, στην κοινή συνέντευξη τύπου της Ντόρας της Ακατονόμαστης και του  Γκι Φέρχοφσταντ, πρώην πρωθυπουργού του Βελγίου και επικεφαλής των φιλελευθέρων Ευρωπαίων, ο τελευταίος τόνισε ότι, «σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, η μόλυνση θα μεταδιδόταν και σε άλλες χώρες της Ευρώπης με πρώτη την Πορτογαλία και θα ήταν η αρχή του τέλους«. Η αρχή του τέλους για ποιον? Μα για το ευρω!

Να ο λόγος που όλοι οι υπάλληλοι της τρόικας και των δανειστών -Παπαδήμος, Παπανδρέου, Σαμαράς, Καρατζαφέρης, Ντόρα, Κουβέλης κλπ- θέτουν ως «κόκκινη γραμμή» την παραμονή της χώρας στο ευρώ! Όχι για το συμφέρον της χώρας αλλά για το συμφέρον των αφεντικών τους!

Η δεύτερη πολιτική κατεύθυνση, κινείται -χοντρικά- σε τρεις άξονες: άρνηση του χρέους (ή έστω του μεγαλύτερου χρέους του) και έξοδος από το «μηχανισμό στήριξης» της τρόικα, πραγματική δημοκρατία με εθνική ανεξαρτησία, οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με κοινωνική δικαιοσύνη. Σε αυτούς τους τρεις άξονες φαίνεται ότι συμφωνεί ένα ευρύτατο φάσμα πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων -κυρίως κοινωνικών- και είναι αναμφίβολα τα αιτήματα που έχουν προκύψει από τους μεγάλους αγώνες του Ελληνικού λαού τους τελευταίους εφτά μήνες. Στα επιμέρους ζητήματα -που πολλές φορές είναι πολύ σοβαρά- υπάρχουν διαφωνίες: θα μείνουμε ή όχι στο ευρώ και την ΕΕ? Θα ακολουθήσουμε έναν «σοσιαλιστικό» δρόμο ανάπτυξης με άμεσες κρατικοποιήσεις των βασικών τομέων της οικονομίας ή θα ακολουθήσουμε ένα πιο δίκαιο μοντέλο αγοραίας οικονομίας? Θα αρνηθούμε μονομερώς ολόκληρο το χρέος ή θα φτιάξουμε ΕΛΕ για να αρνηθούμε το «απεχθές» μέρος αυτού? Και δεν είναι μόνο αυτά. Αλλά, σε κάθε περίπτωση όποιες κι αν είναι οι διαφωνίες, εφόσον συμφωνούμε στην έννοια της «πραγματικής δημοκρατίας», δεν μπορεί να υπάρχει αδιέξοδο: έτσι κι αλλιώς τις σημαντικές αποφάσεις θα τις παίρνει απευθείας ο λαός. Γιατί, δεν νοείται βέβαια πραγματική δημοκρατία χωρίς αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, χωρίς τον λαό στο προσκήνιο να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του. Με μια τέτοια πολιτική λοιπόν, ο λαός και μόνο ο λαός θα αποφασίσει για το αν θα παραμείνει η χώρα στο ευρώ. Όμως είναι αυτό εφικτό ή μήπως, ευθύς όταν θα φύγει η χώρα από το «μηχανισμό στήριξης» και κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές της, θα αποπεμφθεί από την Ευρωζώνη? Γιατί, οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις, αυτό μας λένε. Δεν απειλούν πλέον με χρεωκοπία -είναι αστείο να απειλείς έναν χρεοκοπημένο λαό με χρεοκοπία- αλλά λένε «προσέξτε γιατί θα μας διώξουν από το ευρώ». Όμως αυτό είναι τεράστιο ψέμα! Γιατί, όπως ήδη είπαμε, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και κυρίως οι μεγάλες πολυεθνικές που καθορίζουν την πολιτική της ΕΕ, τρέμουν στο ενδεχόμενο εξόδου οποιασδήποτε χώρας από το ευρώ, γνωρίζοντας πως κάτι τέτοιο θα σήμαινε -σήμερα- καταστροφή για το κοινό νόμισμα! Γι αυτό η Άγγελα Μέρκελ μιλά συχνά-πυκνά για το ενδεχόμενο «ελεγχόμενης χρεοκοπίας» της Ελλάδας, εντός της ζώνης του ευρώ. Και όχι μόνο η Μέρκελ αλλά και πολλοί ακόμα οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες.

Επομένως, το εκβιαστικό δίλημμα «δραχμή ή ευρώ» είναι 100% πλαστό. Το θέμα είναι να πάρει ο λαός την εξουσία και να καθορίσει ποια πολιτική θα εφαρμοστεί για να βγει η χώρα από την πολύπλευρη κρίση. Το τι νόμισμα θα χρησιμοποιούμε, θα το αποφασίσουμε ξανά εμείς, όταν και αν τεθεί τέτοιο ζήτημα. Τις επόμενες ημέρες ελπίζω να μπορέσω να καταθέσω μια εναλλακτική πρόταση σχετικά με τη νομισματική πολιτική, μια πρόταση πέρα από το ευρώ και τη δραχμή, που προκρίνει ως νέο νόμισμα μιας δημοκρατικά οργανωμένης οικονομίας τη ΜΝΑ (Μονάδα Νομισματικής Αυτονόμησης).

Το πραγματικό δίλημμα λοιπόν, δεν είναι «ευρώ ή δραχμή». Είναι «ελεύθεροι ή σκλάβοι». Είναι «αξιοπρέπεια ή εξαθλίωση». Είναι «εμείς ή αυτοί».

Το πρώτο μου βιβλίο, το μυθιστόρημα «το χειρόγραφο του Πέραν«, τελείωσε. Είναι έτοιμο για να διαβαστεί. Πέρασαν έξι χρόνια από τότε που συνέλαβα την αρχική ιδέα και τρία από τότε που έγραψα την πρώτη γραμμή: «Ελευθέρου ανθρώπου αρχή η Θεού αναρχία».

Το «ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΤΟΥ ΠΕΡΑΝ» είναι ένα μελλοντολογικό – κωμικό παραμύθι εμπνευσμένο από το παρελθόν και το παρόν, αλλά και τους μύθους που μας καθορίζουν, φτάνοντας σ’ εμάς ως «θρησκεία», «ιδεολογία», «παράδοση», «ηθική», «ιστορία» ή ακόμα και «επιστήμη». Πρωταγωνιστές σε αυτό το παραμύθι, δεν είναι σούπερ – ήρωες, με ξεχωριστές ικανότητες ή υπερφυσικές ιδιότητες. Είναι άνθρωποι που με δυσκολία επιβιώνουν, άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο της οργανωμένης πολιτείας, άνθρωποι που το μόνο που έχουν είναι η ελευθερία τους. Απέναντί τους, μια πανίσχυρη κρατική-εταιρική μηχανή, μια αδίστακτη εξουσία χωρίς ίχνος ανθρωπιάς. Αυτό θα αποδειχθεί πως είναι και το τρωτό της σημείο…

Βρισκόμαστε περίπου στο 2133 μ.Χ. και ο κόσμος είναι πολύ διαφορετικός από σήμερα. Καταρχήν, τα σύνορα -και τα κράτη όπως τα ξέρουμε σήμερα- έχουν πια καταργηθεί, ως αποτέλεσμα των διαδικασιών παγκοσμιοποίησης του 20ου και του 21ου αιώνα. Τη θέση των σημερινών κρατών-χωρών έχουν πάρει τα κράτη μεγάλων μονοπωλιακών εταιριών. Αντί δηλαδή της Ρωσίας, της Γαλλίας, του Καναδά κ.ο.κ. έχουμε πλέον το κράτος της Α ή της Β εταιρίας ή ενώσεως εταιριών, που έχει εξουσία οπουδήποτε υπάρχουν υποκαταστήματα ή θυγατρικές της εταιρίας. Τα δυνατότερα από αυτά τα κράτη είναι το «Καρτέλ Τροφίμων και Ποτών», η «Ένωση Εταιριών Διαχείρισης Ενέργειας», η «Δημοκρατία Μεταφορών και Συγκοινωνιών», η «Τηλεπικοινωνιακή Εταιρία», η «Δημοκρατία Οικοδομικών Εργασιών».
Αυτού του τύπου οι «δημοκρατίες» έχουν όλα τα χαρακτηριστικά που έχουν και τα σημερινά κράτη, μόνο που η κυριαρχία τους δεν είναι εδαφική αλλά σε τομείς δραστηριοτήτων και οικονομικών συμφερόντων. Υπάρχουν εταιρικές κυβερνήσεις (Δ.Σ. με Πρόεδρο, αντιπροέδρους, γραμματείς, διευθυντές και υποδιευθυντές), δημόσια διοίκηση, (η γραφειοκρατία των εταιριών), δημόσια ιδρύματα, σώματα εσωεταιρικής κι εξωεταιρικής ασφαλείας και φυσικά υπήκοοι, που χωρίζονται σε εργάτες (εργαζόμενους) και μετόχους (εταίρους). Οι κυβερνήσεις εκλέγονται από τους μετόχους, μετοχές μπορεί να αγοράσει ο καθένας, άρα το πολίτευμα των εταιριών είναι «δημοκρατία» (φυσικά κάθε μέτοχος έχει τόσες ψήφους όσες είναι και οι μετοχές του)!
Πάνω από όλες τις κυβερνήσεις των εταιριών υπάρχει η «υπέρτατη αρχή», μια παγκόσμια κυβέρνηση που εκλέγεται από τις εταιρίες και έχει την έδρα της στη Στάμπουλα-Πα, τη σημερινή Ινσταμπούλ. Η «υπέρτατη αρχή» αποτελείται από τη «σύγκλητο» και τον «Ύπατο«. Τόσο οι συγκλητικοί όσο και ο Ύπατος, εκλέγονται από τους μετόχους των εταιριών (εταίροι), που ο καθένας έχει τόσες ψήφους όσες και μετοχές. Αν και εκλεγμένοι, είναι ισόβιοι και μη ανακλητοί.
Επίσης, όλες οι παλιές θρησκείες έχουν αντικατασταθεί από μια νέα παγκόσμια θρησκεία, την Αποκρυφιστική Αστρολογία, η οποία βασίζεται στη δογματοποίηση των αρχών της παραδοσιακής τέχνης της αστρολογίας. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες πιστοί των παλιών θρησκειών, ζουν κυρίως σε απομονωμένα κοινόβια, σε κλειστές και μυστικές κοινότητες.
Μια άλλη σημαντική εξέλιξη είναι η εξάντληση των αποθεμάτων πετρελαίου. Υπάρχουν βέβαια άλλες μορφές ενέργειας αλλά είναι πολύ ακριβές, με αποτέλεσμα, για τους πολλούς η καθημερινότητα να έχει γυρίσει αιώνες πίσω.
Το χρήμα έχει καταργηθεί και τη θέση του έχει πάρει το χάραγμα: ένα bar-code που τυπώνεται στην παλάμη και χρησιμοποιείται περίπου σαν cash-card. Πιστώνεται δηλαδή με νομισματικές μονάδες, «πόντους ευδαιμονίας» όπως λέγονται. Αυτό που το διαφοροποιεί από το σημερινό χρήμα, είναι ότι με κανέναν τρόπο δεν μεταβιβάζεται σε άτομα χωρίς «χάραγμα». Έτσι έχουν αποκλειστεί από κάθε οικονομική συναλλαγή όσοι αρνούνται να είναι υπήκοοι-εργάτες κάποιας εταιρίας και να πάρουν το «χάραγμα».
Αυτοί οι τελευταίοι είναι οι «άνθρωποι χωρίς χάραγμα«: μια παγκόσμια μειοψηφία συνειδητοποιημένων ανθρώπων, που αντιστέκονται στην κυριαρχία των εταιριών. Επιβιώνουν στο περιθώριο, μέσω μιας ημιπαράνομης παραοικονομίας ανταλλαγών σε είδος, αλλά κυρίως μέσω της μεταξύ τους αλληλεγγύης. Οι «άνθρωποι χωρίς χάραγμα» είναι οργανωμένοι σε συντεχνίες. Τέτοιες συντεχνίες είναι η «συντεχνία των ετέρων», η «συντεχνία των επαιτών», η «συντεχνία των υπαίθριων διασκεδαστών» και η πιο δραστήρια και σημαντική από όλες, η «συντεχνία των ρακοσυλλεκτών». Όλες αυτές οι συντεχνίες εμπνέονται από τις αρχές και την ιστορία της «Πολιτείας των Ίσων Ανθρώπων» ή «Ισοπολιτείας«.

Η «Πολιτεία των Ίσων Ανθρώπων» (Ισοπολιτεία)

Λίγο μετά την ολοκλήρωση της επικράτησης των εταιριών, άρχισε να σχηματίζεται σιγά-σιγά ένα παγκόσμιο κίνημα αντίστασης και αμφισβήτησης. Το κίνημα αυτό ήταν συνισταμένη πολλών μικρότερων και τελείως διαφορετικών μεταξύ τους, κινημάτων, κινήσεων και οργανώσεων, με διαφορετικούς στόχους και διαφορετικές ιδεολογίες, που όμως είχαν κάτι κοινό: την πίστη στις αρχές της ισότητας, της αλληλεγγύης και της ελευθερίας και την αντίθεσή τους στο χάραγμα και την κυριαρχία των εταιριών.
Πολιτικά και πολιτειακά εκφράστηκε με την ίδρυση της «Πολιτείας των Ίσων Ανθρώπων», μιας μικρής κοινότητας που στηρίχτηκε στις αρχές της ισότητας, της ελευθερίας, της κοινοκτημοσύνης και της ανθρωπιστικής αλληλεγγύης. Η Ισοπολιτεία δεν ενδιαφερόταν για την παραγωγή πλούτου αλλά για μια εναρμονισμένη με τη φύση ζωή με όσο το δυνατόν λιγότερες υλικές ανάγκες αλλά με περισσότερα συναισθήματα και ανθρωπιά.
Αρχικά εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Βόσπορου, στην Ισταμπούλ ή Κωνσταντινούπολη, μια αρχαία πόλη ερειπωμένη και εγκαταλελειμμένη πλέον. Οι εταιρίες στην αρχή δεν την θεώρησαν επικίνδυνη για τα συμφέροντά τους. Πολύ γρήγορα όμως η Πολιτεία των Ίσων Ανθρώπων έγινε πόλος έλξης όλων των αντιφρονούντων που άφηναν τις εργασίες τους στις εταιρίες και πήγαιναν εκεί. Έτσι, εξαπλώθηκε εδαφικά και πληθυσμιακά τόσο ώστε να γίνει απειλή για τις εταιρίες. Απειλή πολιτική αλλά κυρίως ιδεολογική.
Οι εταιρίες δεν άργησαν να κηρύξουν πόλεμο στην Ισοπολιτεία, έναν πόλεμο τόσο άνισο που φαινόταν να είναι ένας απλός περίπατος για τον ανώτερο αριθμητικά και άρτια εξοπλισμένο τεχνολογικά στρατό τους. Οι μαχητές του μικρού και πρωτόγονα εξοπλισμένου στρατού της Ισοπολιτείας από την άλλη, πολεμούσαν για την ελευθερία τους, γεγονός που πολλαπλασίαζε τη δύναμή τους. Κάτω από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του ΑΖΟΚΑ κατάφεραν σημαντικά πλήγματα στο στρατό των εταιριών, με αποκορύφωμα τη «μάχη του Στενού», όπου ο στρατός των εταιριών κατατροπώθηκε.
Σύντομα όμως οι εταιρίες ανασυντάχθηκαν και επιτέθηκαν στην Πολιτεία των Ίσων Ανθρώπων με πολύ περισσότερο στρατό και αφού προηγουμένως είχαν δημιουργήσει με διαβρωτική προπαγάνδα εσωτερικές έριδες στην Ισοπολιτεία. Η αποφασιστική μάχη δόθηκε στο Πέραν -έξω από την Κωνσταντινούπολη- όπου ο στρατός της Ισοπολιτείας. καταστράφηκε ολοκληρωτικά και ο ίδιος ο Αζόκα σκοτώθηκε πολεμώντας στην πρώτη γραμμή. Αυτό ήταν και το τέλος της «Πολιτείας των Ίσων Ανθρώπων». Από τότε η Κωνσταντινούπολη ή Ινσταμπούλ ή Στάμπουλα Πα που είναι και η σύγχρονη ονομασία της, έγινε έδρα της «υπέρτατης αρχής» και παγκόσμια πρωτεύουσα των εταιριών.
Όλα αυτά έγιναν περίπου 35 χρόνια πριν από το μελλοντικό παρόν που εξελίσσεται η ιστορία του βιβλίου.
Δυο εξαθλιωμένοι και πεινασμένοι ρακοσυλλέκτες που τριγυρίζουν στη Βούδα, μη βρίσκοντας τίποτα χρήσιμο ή ανταλλάξιμο στα σκουπίδια της πόλης, κάνουν κάτι αληθινά παράτολμο: ψάχνουν τα σκουπίδια του Ύπατου Αρμοστή της Υπέρτατης Αρχής (έπαρχος, εκπρόσωπος της παγκόσμιας κυβέρνησης), κάτι που απαγορεύεται αυστηρότατα. Εκεί, βρίσκουν ένα περίεργο έγγραφο. Είναι γραμμένο σε κώδικα και δεν καταλαβαίνουν τίποτα από ό,τι γράφει, ακριβώς γι αυτό το λόγο όμως τους φαίνεται ύποπτο και συνωμοτικό!
Την ίδια στιγμή, μια ετέρα πρώτης τάξης (πόρνη υπέρ-πολυτελείας) κρυφακούει το τηλεφώνημα ενός συγκλητικού και αντιπροέδρου μιας από τις μεγαλύτερες εταιρίες. Δεν καταφέρνει να ακούσει παρά ελάχιστες λέξεις, από αυτές όμως καταλαβαίνει ότι ο “σπόνσοράς” της είναι μπλεγμένος σε μια τρομερή συνωμοσία! Αποφασίζει να τον παρακολουθήσει και να ξεσκεπάσει τους συνωμότες!
Όταν οι ρακοσυλλέκτες συναντηθούν με την πόρνη και διασταυρώσουν τις πληροφορίες τους, η κατάσταση θα γίνει ανεξέλεγκτα επικίνδυνη για τις εταιρίες και την Υπέρτατη Αρχή. Οι τρεις τους, αποφασίζουν ότι θα σταματήσουν τα σκοτεινά σχέδια των εταιριών, βρίσκοντας πριν από αυτές το “Χειρόγραφο του Πέραν”, ένα αρχαίο κώδικα που περιέχει απόκρυφες γνώσεις και προφητείες για το μέλλον της ανθρωπότητας. Η περιπέτειά τους θα είναι ένα ταξίδι μύησης σε αρχαίες θρησκείες -που όλοι νόμιζαν εξαφανισμένες. Τους αιχμαλωτίζουν Εβραίοι πειρατές στη Χίο, στη Ρώμη τους ανακρίνουν κομμουνιστές που τους περνάνε για ρουφιάνους των εταιριών, τους δίνουν καταφύγιο Χριστιανοβουδιστές στη Σαντορίνη, και μια χάκερ -στην Πόλη- τους σώζει από βέβαιο θάνατο.
Το ταξίδι τους είναι μια διαρκής ανατροπή όσων γνωρίζουν ή νομίζουν ότι γνωρίζουν, μια κωμική αμφισβήτηση του ίδιου τους του εαυτού αλλά και όσων πιστεύουν, ένα ανακάτεμα της ιστορίας, των θρύλων και των παραδόσεων, για να ανακαλύψουν στο τέλος -αφού βρουν αυτό που ψάχνουν- ότι αυτό που ψάχνουν δεν είναι αυτό που έψαχναν και βρήκαν, αλλά ούτε και χρειαζόταν να το ψάξουν!
Εξαιτίας τους πάντως, θα ξεκινήσει μια επανάσταση που θα ανατρέψει τα δεδομένα της παγκόσμιας κυριαρχίας των εταιριών και θα δικαιώσει όλα τα λάθη και τις ανοησίες που κάνανε, στη διάρκεια της ηρωικής αλλά αποτυχημένης αποστολής τους.
Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ «το χειρόγραφο του Πέραν», εδώ.

Το κίνημα «δεν πληρώνω» στο ξεκίνημά του ήταν ευφυέστατο, με φαντασία και αποτελεσματικό. Να θυμίσω ότι ξεκίνησε σαν «δεν πληρώνω διόδια» κυρίως, αλλά και για τις συγκοινωνίες. Η δράση του κυρίως συμβολική και με κινηματικό χαρακτήρα -άνοιγμα διοδίων, αχρήστευση ακυρωτικών μηχ/των μετρό κλπ- γινόταν είδηση στα ΜΜΕ και είχε τη συμπαράσταση και αποδοχή της πλειοψηφίας του λαού. Είχε δε μπει στο στόχαστρο της κυβέρνησης και της «νομιμοφρόνου» αντιπολίτευσης, όχι τόσο για την οικονομική ζημιά που δημιουργούσε -που ήταν ασήμαντη- όσο για το ότι διέσπειρε στην πράξη την ιδέα και το πνεύμα της ανυπακοής.

Κάποιοι λοιπόν είχαν την ατυχέστατη ιδέα να επεκτείνουν το κίνημα «δεν πληρώνω» και στο ειδικό τέλος για τα ακίνητα, ένα πραγματικό χαράτσι παράνομο και ανήθικο από όποια πλευρά κι αν το κοιτάξεις. Και λέω ότι σαν ιδέα ήταν ατυχέστατη -παρά τις αδιαμφισβήτητα καλές προθέσεις- γιατί είναι άλλο να κάνεις κατάληψη σε ένα σταθμό διοδίων και να ανεβάζεις για μια ώρα τις μπάρες και άλλο να προτρέπεις τους πολίτες να συγκρουστούν με το ίδιο το κράτος, ο καθένας μόνος του στην πραγματικότητα. Τη στιγμή μάλιστα που η απειλή είναι ξεκάθαρη: δεν πληρώνεις – σου κόβουμε το ρεύμα.

Βέβαια, στους σχεδιασμούς του κινήματος, δεν περιλαμβάνεται αυτό το «ο καθένας μόνος του». Όχι, θα είμαστε όλοι μαζί -λένε- θα αποτρέψουμε τα συνεργεία της ΔΕΗ όπου πάνε να κόψουν το ρεύμα, θα το επανασυνδέσουμε αν κάπου καταφέρουν να το κόψουν. Εξάλλου, οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ -μέσω της ομοσπονδίας τους ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ- είναι αλληλέγγυοι στο κίνημα και δεν δέχονται να κόβουν το ρεύμα – λένε.

Μόνο που -ξεκινώντας από το τέλος- το ρεύμα δεν το κόβουν τα συνεργεία της ΔΕΗ αλλά εξωτερικοί συνεργάτες – εργολάβοι. Έπειτα, οι εργαζόμενοι της ΔΕΗ, δεν είναι πάντα πρόθυμοι να υπακούσουν στις αποφάσεις του συνδικαλιστικού τους οργάνου. Αν ήταν, δεν θα υπήρχε πρόβλημα, αφού θα δέχονταν την πληρωμή στα ταμεία ΜΟΝΟ των λογαριασμών ρεύματος -και όχι των τελών- και θα αρνούνταν να εκδόσουν τις διαταγές διακοπής. Το αντίθετο όμως συμβαίνει, στα ταμεία της ΔΕΗ δεν δέχονται πληρωμές ΜΟΝΟ των λογαριασμών, αν δεν πληρώσεις και το χαράτσι δεν πληρώνεις ούτε το ρεύμα. Αυτό δείχνει ότι οι αποφάσεις της ΓΕΝΟΠ για συμπαράσταση στο κίνημα «δεν πληρώνω» μένουν στα λόγια.

Το «θα επανασυνδέουμε το κομμένο ρεύμα» είναι αστείο αλλά και επικίνδυνο, αφού απλά είναι ΠΑΡΑΝΟΜΟ. Και τις συνέπειες δεν θα τις αντιμετωπίσουν συλλογικά αυτοί που το επανασύνδεσαν, αλλά ο επωφελούμενος. Σε αυτόν θα κάνει μήνυση η ΔΕΗ για ΚΛΟΠΗ ρεύματος, κάτι που συνιστά ΠΟΙΝΙΚΟ αδίκημα. Τη «μαγκιά» δλδ, θα την κάνουμε όλοι μαζί, αλλά ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ θα αντιμετωπίσει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους, τους εισαγγελείς, τα πρόστιμα, τη φυλάκιση.

Όσο για το «θα αποτρέψουμε τα συνεργεία που κόβουν το ρεύμα», είναι πρακτικά αδύνατο. Γιατί δεν θα σε προειδοποιήσουν όταν έρθουν να σου κόψουν το ρεύμα. Θα το καταλάβεις αφού έχει κοπεί. Αλλά ακόμη κι αν τους πάρεις χαμπάρι την ώρα που στο κόβουν, πότε θα προλάβεις να καλέσεις τους «αλληλέγγυους»? Μια τέτοια δράση προϋποθέτει τέτοια οργάνωση σε επίπεδο γειτονιάς και τόσο μαζική συμμετοχή του κόσμου, που αν την έχεις, απλά μπορείς να ρίξεις την κυβέρνηση! Το μόνο που θα κάνεις θα είναι να εμποδίσεις κάποιους εργολάβους να κόβουν το ρεύμα?! Φυσικά τέτοια υποδομή αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει. Αλλά και να ήταν δυνατό -σε κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις- να εμποδιστούν οι εργολάβοι, θα ξαναέρχονταν με τη συνοδεία εισαγγελέα και αστυνομίας. Μιλάμε μήπως και για ένοπλη σύγκρουση? Μη βάλω τα γέλια!

Ακόμη όμως κι αν δεν ήταν ο όλος στρατηγικός σχεδιασμός παράλογος και το κίνημα κατόρθωνε να επιτύχει το στόχο του, ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα? Θα γλύτωναν οι πολίτες το χαράτσι? Θα έκανε πίσω η κυβέρνηση? Είναι αστείο να πιστεύει κανείς αυτό. Πολύ απλά, το ΚΡΑΤΟΣ θα εισέπραττε το χαράτσι με άλλους τρόπους: κρατώντας το απευθείας από τη σύνταξη ή το μισθό, μη δίνοντας στους ελεύθερους επαγγελματίες και τους επιχειρηματίες φορολογική ενημερότητα ή μη «τρυπώντας» στην εφορία τα στοιχεία τους ή μη αποδίδοντας πίσω το πιστωτικό ΦΠΑ… έχει χιλιάδες τρόπους! Ακριβώς γιατί είναι ΚΡΑΤΟΣ! Κι αυτό σημαίνει ότι έχει τους μηχανισμούς! Αν έχουμε τη δύναμη να συγκρουστούμε μαζί του σε ένα τόσο ουσιώδες θέμα γιατί στην πραγματικότητα «δεν πληρώνω» σημαίνει ανατρέπω την οικονομική πολιτική!- τότε γιατί δεν το ανατρέπουμε? Γιατί δεν γινόμαστε εμείς το κράτος? Αυτό είναι άλωστε και η μόνη λύση.

Από την άλλη μεριά, το ίδιο το κίνημα είναι αποπροσανατολιστικό και αντιδραστικό. Γιατί μονοπωλεί τις κινηματικές διαδικασίες, εκτρέποντας την προσοχή από πιο σοβαρά προβλήματα αλλά και από την ίδια την πολιτική στόχευση για τη συγκρότηση αυτόνομου λαϊκού κινήματος εξουσίας. Ενός κινήματος άμεσης δημοκρατίας που θα διεκδικήσει το αυτονόητο, τη μόνη λύση που μπορεί να προσφέρει προοπτική αυτή τη στιγμή: να αναλάβει ο λαός την πορεία της χώρας, να πάρει τη ζωή του στα χέρια του.

Αυτό βέβαια βολεύει κάποιες συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, που δεν θέλουν το λαό αυτόβουλο αλλά έρμαιο των καθοδηγητικών και πολιτικών τους φιλοδοξιών. Τις δυνάμεις που αυτοανακηρύσσονται σε πρωτοπορίες, που θεωρούν ότι το λαϊκό κίνημα τους ανήκει και πρέπει να τους ακολουθεί. Έτσι, έχουν σηκώσει ένα θέμα -που όντως αφορά πολύ μεγάλο μέρος του λαού, αλλά δεν είναι καθολικό- και το τραβάνε με τους μήνες, παρόλο που βλέπουν ότι έχουν αποτύχει, ότι ο κόσμος δεν συσπειρώνεται γύρω τους, ότι δε βγάζει πουθενά. Δεν τους νοιάζει. Αρκεί που μεγαλώσανε το πολιτικό τους ακροατήριο.

Έτσι, τη στιγμή που η πολιτική σήψη και η απαξίωση του πολιτικού συστήματος έχει φτάσει στο ζενίθ, τη στιγμή που ο κόσμος ψάχνει απεγνωσμένα μια άλλη πρόταση, που να μπορεί να βγάλει τον τόπο από το βάραθρο και την απελπισία, η παλιά αριστερά συνεπικουρούμενη από το ΕΠΑΜ του κ.Καζάκη, αναλώνει όσες δυνάμεις του λαού μπορεί, σε συνελεύσεις, μαζώξεις και διαδηλώσεις για το χαράτσι. Αναμασώντας τους ίδιους και τους ίδιους παραλογισμούς, χωρίς να ενδιαφέρεται που θα βγάλει αυτό. Αρκεί να δικαιωθεί η γραμμή τους.

Βέβαια, ελάχιστοι τους ακολουθούν. Γιατί καλέ μου φίλε -λέμε τώρα- που με είπες και μαλάκα όταν διαφώνησα με αυτή την ανοησία, «στη μαλακία έχουμε δικαίωμα όλοι – υποχρέωση κανείς».

Στις 16 Νοεμβρίου λοιπόν, η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» του Λουκά Παπαδήμου ή κυβέρνηση των τραπεζιτών κατά πολλούς, παίρνει ψήφο εμπιστοσύνης από τη βουλή κι εγκαθίσταται και επίσημα πλέον στη διοίκηση της χώρας. Η σημειολογία είναι τρομακτική, αφού τέτοιες μέρες γιορτάζουμε τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, την εξέγερση που σηματοδότησε το τέλος της επταετούς δικτατορίας και το πέρασμα στη μεταπολίτευση του 74, ενώ η κυβέρνηση Παπαδήμου από την άλλη πλευρά, σηματοδοτεί το τέλος της μεταπολίτευσης. Το γεγονός αυτό έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία, ακριβώς γιατί πολλοί από τους βουλευτές που ψηφίσαν σήμερα «υπέρ», ανήκουν στη λεγόμενη «γενιά του πολυτεχνείου», ενώ τέσσερα μέλη της κυβέρνησης ανήκουν στην ακροδεξιά, με αποκορύφωμα το Μάκη Βορίδη, που υπήρξε πρόεδρος της νεολαίας του κόμματος, που είχε φτιάξει ο δικτάτορας Παπαδόπουλος από τη φυλακή! Κάτι σαν «μίνι εθνική συμφιλίωση» δηλαδή! Οι πρώην αντίπαλοι, μαζί στην ίδια κυβέρνηση.

Δεν είναι όμως αυτός ο λόγος που λέω ότι η κυβέρνηση ΛΑΟΣ_ΠΑΣΟΚ_ΝΔ  σηματοδοτεί το τέλος της μεταπολίτευσης. Δεν είναι η συγκυβέρνηση της παραδοσιακής «δημοκρατικής παράταξης» με την ακροδεξιά που νοηματοδοτεί πολιτικά την ύπαρξη της νέας κυβέρνησης, αλλά η κατάρρευση του μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού κι η εγκαθίδρυση μιας κοινοβουλευτικής μεν, δικτατορίας δε, που έχει ομολογημένο και προγραμματισμένο στόχο την αναίρεση ακριβώς αυτών των πολιτικών δικαιωμάτων που παραχώρησε στο λαό η μεταπολίτευση. Η αποστροφή της ομιλίας της Άννας Διαμαντοπούλου, που έλεγε ότι «έχει ελάχιστη σημασία ο χρόνος των εκλογών, γιατί πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουμε δυο τεράστια προβλήματα: την έσωθεν αναταραχή και ανομία και την έξωθεν απειλή της αποβολής μας από το ευρώ…» είναι χαρακτηριστική των προθέσεων της κυβέρνησης των τραπεζιτών.

Για να καταλάβουμε καλύτερα την ιστορική στιγμή, ας δούμε τι ακριβώς ήταν αυτή η περιβόητη «μεταπολίτευση», που κηδέψαμε χθες.

Πριν τη μεταπολιτευτική Ελλάδα υπήρξε η μετεμφυλιακή Ελλάδα. Η αριστερά εντελώς νικημένη και ταπεινωμένη σβήνει από τον πολιτικό χάρτη της χώρας και οι αριστεροί ανακηρύσσονται εχθροί του έθνους και διώκονται. Παράνομη πολιτική δράση του ΚΚΕ, φυλακίσεις, εξορίες, εκτελέσεις. Ένα μισαλλόδοξο σκοτεινό καθεστώς, υποχείριο των Αμερικανών, που κρατά τη χώρα δεκαετίες πίσω από την υπόλοιπη Ευρώπη, πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά. Παρακράτος, πολιτικές δολοφονίες, βίαιη καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων, εκλογική νοθεία. Ωστόσο, παρότι νικημένη και με σαθρή ηγεσία, η αριστερά είχε βαθιές ρίζες στο λαό και στο πέρασμα του χρόνου κατακτήθηκαν αρκετές πολιτικές ελευθερίες και νομιμοποιήθηκε η δράση της μη-κομμουνιστικής αριστεράς. Η ίδρυση της ΕΔΑ ήταν μια μεγάλη νίκη του λαού, μια δημοκρατική κατάκτηση που έβαλε τη σφραγίδα της στις εξελίξεις της εποχής. Μ’αυτά και μ’αυτά το πολιτικό καθεστώς της μετεμφυλιακής Ελλάδας, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 60, έφτασε στα όριά του. Το λαϊκό κίνημα ανέβαινε και απαιτούσε δημοκρατία και πολιτικές ελευθερίες και οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη, χωρίς καμιά να μπορεί να δει προκοπή. Ήταν η εποχή της αποστασίας, του 1-1-4, του «ανένδοτου».

Η απάντηση της αμερικανόδουλης άρχουσας τάξης ήταν η επιβολή στρατιωτικής δικτατορίας, με τις ευχές βέβαια των Αμερικανών. Μιας δικτατορίας που έβαλε τη χώρα στο γύψο, κατάργησε όσα πολιτικά δικαιώματα είχαν κατακτηθεί με κοινωνικούς αγώνες χρόνων, γέμισε τις φυλακές με πολιτικούς κρατούμενους και τη χώρα με χαφιέδες, διέλυσε την οικονομία και τη δημόσια διοίκηση, ακόμα και αυτόν το στρατό! Μια δικτατορία που στην παρακμή της – λίγους μήνες μετά την εξέγερση του πολυτεχνείου και ενώ όλοι ξέρανε ότι μετρούσε μέρες- έπαιξε το βρώμικο ρόλο της στην τραγωδία της Κύπρου. Κι έπεσε. Ήρθε ο Καραμανλής. Μεταβατική κυβέρνηση εθνικής ενότητας κι εκλογές. Μεταπολίτευση.

Μεταπολίτευση, αφού πρώτα η περίφημη «γενιά του πολυτεχνείου», δλδ οι πατεράδες μας κι οι μανάδες μας, είχε ανεχτεί επί εφτά χρόνια τη δικτατορία. Αφού το περίφημο λαϊκό κίνημα κι η αριστερά των λαμπράκηδων και της ΕΔΑ, δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα για να την αποτρέψουν. Φαίνεται λοιπόν πως οι ταξικοί αγώνες της εποχής ήταν μούφα. Η εργατική τάξη κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου και δεν είχε τις δυνάμεις να αναχαιτίσει την όρεξη της άρχουσας τάξης για αυταρχικές εκτροπές. Ακόμη κι η μεγάλη κι ένδοξη αντιδικτατορική πάλη, δεν ήταν υπόθεση όλου του λαού -που παρακολουθούσε από τα σπίτια του παθητικά- αλλά μιας μικρής οργανωμένης πρωτοπορίας. Η ίδια η εξέγερση του πολυτεχνείου δεν ήταν παρά υπόθεση λίγων χιλιάδων γενναίων νέων, που ούτε οι γονείς τους δεν είχαν το θάρρος να τους συμπαρασταθούν.

Θέλω να πω, κακά τα ψέματα, η μεταπολίτευση τελικά δεν ήταν έργο του λαού, αλλά της άρχουσας τάξης: γι αυτό μας κατσικώθηκε ο Καραμανλής, ο υπαίτιος δλδ του παρακράτους της δεξιάς. Κι ο λαός σε ένα μεγάλο λαϊκό πανηγύρι, ξεχύθηκε στους δρόμους φωνάζοντας «ε-ε-ερχεται»! Όχι αδίκως, γιατί όπως πολύ σωστά είχε πει τότε κι ο Μίκης «ή Καραμανλής ή τανκς». Αυτές ήταν οι επιλογές τότε. Δεν είχε τα κότσια ο λαός για να επιβάλει τη δική του δημοκρατία. Αν τα είχε, απλά θα το είχε κάνει. Αλλά αρκέστηκε στο ότι μπορούσε επιτέλους να μιλάει ελεύθερα, να ψηφίζει, να μη διώκεται για τις ιδέες του, να συνδικαλίζεται, να οργανώνεται σε κόμματα και σωματεία. Αυτό ήταν η περίφημη μεταπολίτευση: η παραχώρηση στο λαό των θεμελιωδών αστικών δικαιωμάτων, με 30 χρόνια καθυστέρηση.

Το πολιτικό σκηνικό που στήθηκε, φαιδρό και γνωστό σε όλους μας: δικομματισμός, ρουσφετοκρατία, κομματοκρατία, πελατειακό κράτος, διαπλεκόμενα. Το μόνο που έχει ιδιαίτερη σημασία σε όλο αυτό το σκηνικό, είναι η σταδιακή αλλά πλήρης ενσωμάτωση της αριστεράς στο σύστημα, διαμέσου της νομιμότητας και της συμμετοχής της στην πολιτική εξουσία. Αυτό που δεν κατάφερε να κάνει ο Αμερικάνικος στρατός με τη νίκη του επί του ΔΣ το 49, αυτό που δεν κατάφεραν να κάνουν οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, οι εξορίες, το κατάφερε η νομιμότητα: η αριστερά έπαψε να αποτελεί απειλή για το σύστημα, έγινε μέρος του και το απολαμβάνει.

Η μεταπολίτευση, ήταν ήττα για το λαό και το λαϊκό κίνημα. Δεν ήταν νίκη, όπως μας την παρουσιάζουν σχεδόν 40 χρόνια τώρα οι δυνάμεις του πολιτικού κατεστημένου. Γι αυτό επί 35 χρόνια -από το 1974 μέχρι το 2009- σχεδόν τίποτα δεν άλλαξε ουσιαστικά. Οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές σχέσεις κυριαρχίας μείναν αλώβητες. Ο λαός στο παρασκήνιο. Το κοινωνικό κράτος κατώτερο των περιστάσεων. Τα συνδικάτα, τσιφλίκια για κομματικές καριέρες. Ο λαός -η περίφημη γενιά του πολυτεχνείου- δεν έδωσε τη μάχη για τη δημοκρατία, την ανέθεσε σε μια πρωτοπορία. Και φυσικά την έχασε. Ούτε καν που την έχασε, αφού δεν τη διεκδίκησε ποτέ. Αν ο λαός είχε κάνει δική του υπόθεση την αντιδικτατορική πάλη, το πολυτεχνείο, τη μεταπολίτευση, η κατάσταση σήμερα θα ήταν τελείως διαφορετική. Αλλά ο λαός αρκέστηκε να ακολουθεί τους ηγέτες, να χειροκροτεί τους ρήτορες, να ψηφίζει αντιπροσώπους. Εκχώρησε τα δικαιώματά του σε κόμματα και οργανώσεις, ενώ ο ίδιος ήταν χαρακτηριστικά απών.

Πήρε λοιπόν αυτό που του άξιζε: τις πολιτικές ελευθερίες που θα έπρεπε να έχει πάρει πριν 30 χρόνια, και ένα σαθρό εκ βάθρων πολιτικό σύστημα.

Χθες, και τυπικά, η μεταπολίτευση τελείωσε. Ουσιαστικά είχε τελειώσει από τις 4 Οκτωβρίου 2009, αλλά χθες υπογράφτηκε οριστικά και η ληξιαρχική πράξη θανάτου. Κηδεύτηκε. Υπερβολές λέτε?

Το βασικό κεκτημένο της μεταπολίτευσης, ήταν η κομματική αντιπροσώπευση βάση προγράμματος. Κάθε τέσσερα χρόνια τα κόμματα εκθέτανε τα προγράμματά τους στην κρίση του λαού κι αυτός αποφάσιζε ποιο θα κυβερνήσει. Αυτό ήταν όλη κι όλη η δημοκρατία μας, εκεί άρχιζε και σταματούσε η συμμετοχή του λαού. Ανεξάρτητα από το αν κατάφερνε ή όχι το κόμμα που κέρδιζε τις εκλογές, να εφαρμόσει το πρόγραμμά του, υποτίθεται ότι προσπαθούσε κι ότι χάραζε την πολιτική του με βάση τις προγραμματικές του δεσμεύσεις. Αυτό το κεκτημένο, ανατράπηκε από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και των άλλων ανδρείκελων, το 2009: αυτή η κυβέρνηση εγκατέλειψε απόλυτα κάθε προγραμματική της δέσμευση, αμέσως αφού εκλέχτηκε! Και μάλιστα ομολόγησε ευθαρσώς μέσω του αντιπροέδρου Πάγκαλου, ότι ποτέ δεν είχε σκοπό να κάνει αυτά που έλεγε, ήταν απλά για προεκλογική κατανάλωση! Με άλλα λόγια, αυτή η κυβέρνηση ανέτρεψε το κεκτημένο της αντιπροσώπευσης. Επιπλέον, ανέτρεψε κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών κι έφερε στη χώρα εργασιακό μεσαίωνα. Και πάνω στην απόλυτη παρακμή της, όταν πια ήταν εντελώς ανίκανη πλέον να κυβερνήσει, προχώρησε μαζί με τη δεξιά και την ακροδεξιά σε κοινοβουλευτικό πραξικόπημα. Γιατί η κυβέρνηση Παπαδήμου, δεν είναι καθόλου μια μεταβατική κυβέρνηση που θα οδηγήσει τη χώρα στις εκλογές. Καθόλου, αν ήταν έτσι, αρκούσαν έξι-εφτά εβδομάδες. Είναι μια κυβέρνηση που ήρθε για να μείνει, ήρθε για να τελειώσει το έργο που ξεκίνησε ή έκπτωτη κυβέρνηση Παπανδρέου. Την πλήρη δηλαδή υποδούλωση της χώρας στους με το στανιό δανειστές της, το ξεπούλημα του φυσικού πλούτου και της δημόσιας περιουσίας, το ξεπούλημα του ίδιου του λαού στα σκλαβοπάζαρα των «ειδικών επενδυτικών ζωνών», όπου δεν θα ισχύουν οι νόμοι της χώρας και της ΕΕ.

Μεταπολίτευση τέλος λοιπόν. και τώρα? Μια νέα δικτατορία μας περιμένει? Μια «εφταετία» που τα πολιτικά, εργασιακά, κοινωνικά δικαιώματα θα συρρικνώνονται συνεχώς, ενώ ταυτόχρονα η φτώχεια και η πείνα θα θερίζουν? Και θα ελπίζουμε σε μια «νέα μεταπολίτευση»? Σε έναν νέο «εθνάρχη» που θα έρθει να βγάλει τη χώρα από το χάος? Φαντάζεστε κάποτε να βγούμε όλοι μαζί στους δρόμους και να ζητωκραυγάζουμε «ε-ε-ερχεται!» για τον Κώστα Καραμανλή?!!! Γελοίο έτσι? Αλλά, αν αυτό μας αξίζει, αυτό θα πάρουμε.

Όπως και τότε, έτσι και τώρα, από μας θα εξαρτηθεί. Από το κατά πόσο θα κάνουμε υπόθεσή μας τη δημοκρατία, την πραγματική δημοκρατία, όχι την αντιπροσώπευση. Από το κατά πόσο είμαστε άξιοι να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, να σηκώσουμε οι ίδιοι το βάρος της ανατροπής της τραπεζιτικής δικτατορίας ή θα το αναθέσουμε πάλι σε πεφωτισμένες πρωτοπορίες. Η κοινωνία βρίσκεται σε αναταραχή, οι «αγανακτισμένοι» ήταν μια ανέλπιστη εκτυφλωτική λάμψη, οι διαδηλώσεις στις 19 και 20 Οκτώβρη και οι μεγαλειώδης παρελάσεις του λαού την 28η Οκτωβρίου σημάδια ότι ο λαός ετοιμάζεται για μάχη. Αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι αρκετό. Ο αντίπαλος είναι πάνοπλος και οργανωμένος. Έχει χρήματα, όπλα, εξουσία, ΜΜΕ. Εμείς τι έχουμε? Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ!  Τίποτε άλλο! Το διπλανό μας έχουμε! Κι αυτό είναι το πιο σπουδαίο όπλο. Αν ξεκινήσουμε ΣΗΜΕΡΑ να συμμετέχουμε στη συνέλευση της γειτονιάς μας -κι αν δεν υπάρχει να τη φτιάξουμε- είμαι σίγουρος ότι σε δέκα χρόνια θα κοιτάμε τα παιδιά μας στα μάτια με περηφάνια! Αλλιώς, θα κοιτάμε χαμηλά. Πολύ χαμηλά…