Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Posts Tagged ‘καπ’

Είμαι ο τελευταίος που μπορώ να πω ότι έχω γνώση της αγροτικής ζωής και των αγροτικών προβλημάτων, καθότι γνήσιο παιδί της πόλης (μου φαίνεται πολύ περίεργο όταν ψωνίζω από τη λαϊκή και τα μαρούλια ή το σπανάκι έχουν πολύ χώμα: μα στις λάσπες τα κυλούσαν?!). Γι αυτό και θα ήθελα να αποφύγω να μιλήσω για ένα θέμα που αγνοώ παντελώς. Αλλά, αφενός η συνήθης φαιδρότητα με την οποία ασχολούνται τα «καθεστωτικά» ΜΜΕ με το θέμα (μέχρι και για το «έγκλημα» του αποκλεισμού της Αράχωβας φτάσανε να μιλήσουν!), αφεταίρου η επιπολαιότητα με την οποία πολλοί bloggers αναμεταδίδουν αυτή την μαύρη προπαγάνδα, που είναι απαξιωτική για μια ολόκληρη κοινωνική τάξη που –ας μην το ξεχνάμε- με τη σκληρή δουλειά της ΤΑΪΖΕΙ (κυριολεκτικά) εμάς τα «τρυφερούδια» της πόλης, με σπρώξανε σε αυτή τη δημοσίευση. Που όπως θα δείτε παρακάτω, έγινε μετά από πολύ ψάξιμο. Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: το να αντιμετωπίζεις τους αγρότες σαν το φτωχό κι αποτυχημένο συγγενή από το χωριό, που ζητάει μονίμως ελεημοσύνη από τον επιτυχημένο ξάδερφο στην πόλη, είναι όχι μόνο ρατσιστικό αλλά κι ανόητο. Το να δουλεύεις τη γη είναι μαγκιά: πρώτον, γιατί θέλει κότσια, και δεύτερον, γιατί προσφέρεις στους παραγωγούς αέρα κοπανιστού, κατοίκους της πόλης, την τροφή τους. Για να σε λένε μετά και «τεμπέλη», που «έχεις μάθει να ζεις με επιδοτήσεις». Ενώ αν ήσουν εργατικός, θα παράταγες τα χωράφια σου και τον καφενέ του χωριού και θα ‘ρχόσουνα στην πόλη να πιάσεις δουλειά σαν security ή θα πήγαινες να δουλέψεις γκρουμ σε κανένα ξενοδοχείο! Αυτά είναι αστειότητες και μου κάνει εντύπωση να τα διαβάζω από ανθρώπους που θεωρώ σκεπτόμενους. Δεν εξιδανικεύω τους αγρότες, ούτε και τους θεωρώ άμοιρους ευθυνών για την κατάστασή τους. Γιατί δε στάθηκαν ικανοί τόσα χρόνια, να φτιάξουν αποδοτικούς συνεταιρισμούς και να απαλλαγούν από τα παράσιτα τους μεσάζοντες. Γιατί δέχτηκαν να θάβουν το μόχθο τους σε χωματερές, έναντι μικρών ή μεγάλων αποζημιώσεων. Γιατί πολλές φορές, έπεσαν στη λούμπα της νοοτροπίας «εμείς οι καπάτσοι Έλληνες, που θα κοροϊδέψουμε τους κουτόφραγκους της ΕΟΚ». Γιατί, θύματα κι οι ίδιοι της παγκοσμιοποίησης, χρησιμοποίησαν σαν σκλάβους δύστυχους οικονομικούς πρόσφυγες, κι όταν έκαναν τη δουλειά τους, τους έδιναν και στο «αλλοδαπών». Για χίλια δυο ακόμη «γιατί». Αλλά, όλα αυτά τα «γιατί», δεν είναι η αρρώστια. Είναι το σύμπτωμα. Η αρρώστια, είναι η περίεργη κι ακατανόητη (εκ πρώτης όψεως) εμμονή της Ε.Ε., να ξεμπερδεύει με τον αγροτικό πληθυσμό. Υπάρχουν λοιπόν, δυο βασικά ερωτήματα: α) Οι αγρότες έχουν δίκιο ή άδικο? β) Αν υποτεθεί πως έχουν δίκιο, αφορά αυτό το «δίκιο» εμάς τους υπόλοιπους, που δεν είμαστε αγρότες? Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ας πάμε λίγο πίσω. Στις εκλογές του 2000, όταν είχα ακούσει στην τηλεόραση –κι έμεινα «μαλάκας»- το Στέφανο Τζουμάκα, υπουργό Γεωργίας τότε, να λέει στο δημοσιογράφο που τον είχε στριμώξει (δε θυμάμαι ποιος ήταν) ότι «είναι επιταγή της Ε.Ε. η μείωση του αγροτικού πληθυσμού κατά 40%, μέχρι το 2010» (καλά, για το «μέχρι», δεν είμαι απόλυτα σίγουρος)! Έτσι! Αποφασίζουμε και διατάζουμε «μείωση του αγροτικού πληθυσμού»! Τα επόμενα χρόνια, όταν οι αγρότες άρχισαν να βγαίνουν όλο και πιο συχνά στους δρόμους, κατάλαβα ότι αυτή η πολιτική γινότανε πράξη. Αλλά, επειδή το «θυμάμαι που άκουσα τον Τζουμάκα» είναι λιγάκι κιτρινισμός, ας δούμε τι ανακάλυψα (δεν ήταν και δύσκολο) όταν έψαξα λίγο το θέμα, σχετικά με την αγροτική πολιτική της Ε.Ε. (της γνωστής σε όλους μας ΚΑΠ) και κατ’ επέκταση των ελληνικών κυβερνήσεων. Και να δούμε τι «ετοιμάζουν», όχι μόνο για τους αγρότες, αλλά για όλους μας. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ο.Κ. και μετά της Ε.Ε., μέχρι το 2003, είχε ως στόχο τη στήριξη της αγροτικής παραγωγής. Το κατά πόσο αυτό επιτεύχθει κι αν τελικά οι πολιτικές αυτές βοήθησαν τους αγρότες αλλά και την αγροτική οικονομία, είναι μεγάλη συζήτηση. Το σίγουρο είναι ότι αποξενώθηκε ο αγρότης από την αγορά, αφού πλέον παρήγαγε με στόχο τις επιδοτήσεις και όχι τη διάθεση των προϊόντων του. Επιπλέον, δεν επιτεύχθει καμιά αναδιανομή εισοδήματος υπέρ των μικρών αγροτών, ίσα-ίσα που έγιναν πλουσιότεροι οι μεγαλοαγρότες. Αυτές οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν μέχρι το 2003, σίγουρα σηκώνουν πολύ κριτική. Αλλά, το 2003 η Κ.Α.Π. αναθεωρήθηκε ριζικά. Η νέα Κ.Α.Π. δε σηκώνει κριτική. Γιατί απλούστατα, είναι ένα έκτρωμα. Ειδικότερα με τις αποφάσεις του Συμβουλίου υπουργών Γεωργίας το 2003: α) Μειώνονται τα συνολικά κονδύλια στήριξης του αγροτικού τομέα (με τα ίδια κονδύλια θα «καλύπτονται» και οι 10 νέες χώρες που εντάχθηκαν στην ΕΕ την 1η Μάη 2004). β) Αποσυνδέονται βαθμιαία οι επιδοτήσεις από την παραγωγή (με ορισμένες μικρές εξαιρέσεις-αποκλίσεις) και αντικαθίστανται μερικώς από μια ετήσια «εισοδηματική ενίσχυση» ανά αγροτική εκμετάλλευση, με ταυτόχρονη εφαρμογή αυστηρών κριτηρίων «πολλαπλής συμμόρφωσης» (προστασία περιβάλλοντος, υγιεινή εκτροφή ζώων, παραγωγικά πρότυπα, κά). γ) Το ετήσιο ύψος των «εισοδηματικών ενισχύσεων», θα υπολογίζεται ανά εκμετάλλευση, με βάση ιστορικά στοιχεία . Για επιδοτήσεις έως 5.000 ευρώ (που αναφέρεται κυρίως στους μικρούς παραγωγούς), θα χορηγείται αντίστοιχου ύψους «εισοδηματικής ενίσχυσης», ανεξάρτητα από την ύπαρξη παραγωγής, ενώ για όσες ενισχύσεις ξεπερνούν τα 5.000 ευρώ, θα εφαρμόζεται σύστημα περικοπών, η λεγόμενη «δυναμική διαφοροποίηση». Οι περικοπές θα είναι 3% το 2005, 4% το 2006 και 5% το 2007 και μετά, ως το 2013. Έχοντας ως βάση το 100, η συνολική μείωση της ενίσχυσης θα ξεπεράσει το 40% και θα λειτουργεί ισοπεδωτικά για τους μεσαίους και μεγάλους παραγωγούς. Μικρό μέρος από τις περικοπές πηγαίνει στον τομέα αγροτική ανάπτυξη (πυλώνας ΙΙ), ενώ το μεγαλύτερο στα κράτη μέλη. Ωφελημένες από τις επιστροφές, είναι κυρίως οι χώρες με μεγαλύτερη συμμετοχή στον κοινοτικό προϋπολογισμό, σε σχέση με τις αναλήψεις (Γερμανία, Αγγλία, Ολλανδία, κά). δ) Τέλος όσον αφορά τα μεσογειακά προϊόντα (λάδι, καπνός, βαμβάκι), υπήρξε δέσμευση, οι αλλαγές στην «Κοινή Οργάνωση Αγορών», να κινηθούν στο ίδιο πλαίσιο όπως των άλλων αγροτικών προϊόντων (σιτηρά, βόειο κρέας, γαλακτοκομικά, ρύζι, κά). Ωστόσο η συγκεκριμένη δέσμευση δεν τηρήθηκε. Πρόκειται για μια συνηθισμένη τακτική, όπου η Επιτροπή προτείνει «τα χειρότερα», το Συμβούλιο κάνει κάποιες βελτιώσεις για να «απορροφήσει» αντιδράσεις, οι επιλογές πέφτουν σχετικά στα μαλακά και σε επόμενο γύρο προωθούνται στο σύνολο τους. Είναι φανερό το «περίεργο» στη νέα Κ.Α.Π. – χτυπάει αμείλικτα την αγροτική παραγωγή: ο αγρότης δεν χρειάζεται πλέον να παράγει, παίρνει ένα «χαρτζιλίκι» και πάει για πρέφα στο καφενείο! Ακόμα και με μηδενική παραγωγή, τα ίδια λεφτά θα πάρει!!! Γιατί? Έχουν άραγε τρελαθεί οι γραφειοκράτες των Βρυξελών? Ή έχουν κάποιο σχέδιο στο μυαλό τους? Σχέδιο υπάρχει. Αλίμονό μας, υπάρχει… Το 2003, την ίδια χρονιά που αναθεωρήθηκε η Κ.Α.Π. (σύμπτωση?), το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενέκριναν την οδηγία 2003/30/ΕΚ, η οποία προωθεί τα βιοκαύσιμα, θέτοντας σταδιακούς στόχους για την κατανάλωση στον τομέα των μεταφορών. Σύμφωνα με το Άρθρο 3 αυτής: «α) Τα κράτη μέλη θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι μια ελάχιστη αναλογία βιοκαυσίμων και άλλων ανανεώσιμων καυσίμων διατίθεται στις αγορές τους, και καθορίζουν, προς τούτο, εθνικούς ενδεικτικούς στόχους. β) i) Μια τιμή αναφοράς για τους στόχους αυτούς είναι 2 %, υπολογιζόμενη βάσει του ενεργειακού περιεχομένου, επί του συνόλου της βενζίνης και του πετρελαίου ντίζελ που διατίθεται στις αγορές τους προς χρήση στις μεταφορές έως τις 31 Δεκεμβρίου 2005. ii) Μια τιμή αναφοράς για τους στόχους αυτούς είναι 5,75 % υπολογιζόμενη βάσει του ενεργειακού περιεχομένου, επί του συνόλου της βενζίνης και του πετρελαίου ντίζελ, προς χρήση στις μεταφορές, που διατίθενται στις αγορές τους μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2010.» Η ελληνική κυβέρνηση υπάκουσε πρόθυμα κι ενσωμάτωσε αμέσως τη συγκεκριμένη οδηγία στην ελληνική νομοθεσία (χωρίς κανένα διάλογο με αρμόδιους επιστημονικούς φορείς), με το «σχέδιο νόμου για την εισαγωγή στην ελληνική αγορά των βιοκαυσίμων και των άλλων ανανεώσιμων καυσίμων», που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ υπ’αρ. 304/Α/13.12.05 , με αριθμό Νόμου 3423. Στο άρθρο 8, λέει: «Με τις διατάξεις του άρθρου αυτού τίθεται ο στόχος για το έτος 2010 για ποσοστό διείσδυσης των βιοκαυσίμων το 5,75%, που υπολογίζεται επί του ενεργειακού περιεχομένου του συνόλου της βενζίνης και του πετρελαίου εσωτερικής καύσης ντίζελ που διατίθενται προς χρήση στις μεταφορές, όπως προβλέπεται και από τη σχετική Οδηγία 2003/30/Ε.Κ..» Τον Ιανουάριο του 2008 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε μια σημαντική δέσμη μέτρων («Οδηγία για την Ανανεώσιμη Ενέργεια», με πρόσχημα τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και την αύξηση της ανανεώσιμης ενέργειας. Η δέσμη περιλάμβανε μια πρόταση να αυξηθεί ο τωρινός στόχος για τα βιοκαύσιμα από το ενδεικτικό 5,75% το 2010 στο υποχρεωτικό 10% μέχρι το 2020! Άρχισες να υποψιάζεσαι κάτι? Σωστά! Τι σημαίνουν όμως αυτά? Σύμφωνα με υπολογισμούς ειδικών επιστημόνων, περίπου 6 εκατομμύρια στρέμματα σε 21 νομούς της Ελλάδας θα αδρανοποιηθούν αφού μετά την εφαρμογή της νέας Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) πολλοί αγρότες που καλλιεργούσαν τεύτλα, καπνό, βαμβάκι, μαλακό και σκληρό στάρι και καλαμπόκι εγκαταλείπουν την καλλιέργεια. Ε! Αυτά είναι όσα χρειάζονται προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι της χώρας που απορρέουν από την εφαρμογή των κοινοτικών οδηγιών! Η αλλαγή της χρήσης της γης για παραγωγή βιοκαυσίμων, είναι το ζητούμενο από την Ε.Ε., και δεν το κρύβει καθόλου. «Με τους νέους ευρωπαϊκούς στόχους που τίθενται για τα βιοκαύσιμα, είναι εύλογη η περαιτέρω στήριξη της καλλιέργειας ενεργειακών φυτών» έλεγε το 2007 η κα Μπόελ, κοινοτική επίτροπος γεωργίας. «Καλά όλα αυτά» θα μου πεις «αλλά γιατί δεν το γυρνάει κι ο φτωχός αγροτάκος στα βιοκαύσιμα, αντί να κάθεται με το τρακτέρ του στο δρόμο για την Αράχωβα, πάνω που πήγε να χιονίσει? Να τα κονομήσει κι αυτός, να μη μας τα πρήζει κι εμάς!». Θα πρέπει να είνα αφελής κανείς για να πιστέψει, ότι τα επιχειρηματικά λόμπι των πολυεθνικών, θα άφηναν ένα τέτοιο χρυσορυχείο στους αγρότες. Το κόστος για την αλλαγή της καλλιέργειας είναι μεγάλο και για να είναι βιώσιμη μια τέτοια εκμετάλευση, χρειάζεται προφανώς επιδότηση πολύ μεγαλύτερη από τα 4,5 ευρώ ανά στρέμα(!!!) που δίνεται σήμερα από την Ε.Ε. Επιπλέον, οι μικροί καλλιεργητές δεν θα έχουν καμιά ελπίδα επιβίωσης, αφού χρειάζεται πολύ μεγάλος όγκος φυτών για να παραχθεί μια στοιχειώδης ποσότητα βιοκαυσίμου. Γι αυτό και η Ε.Ε. θέλει μείωση του αγροτικού πληθυσμού και όχι αλλαγή του προσανατολισμού του. Για να αρπάξουν οι πολυεθνικές τη γη των μικρών αγροτών. Είναι όμως προφανές, ότι ο μεγάλος κίνδυνος από την αλλαγή στη χρήση της γης, δεν αφορά μόνο τους αγρότες, αλλά όλους μας. Καταρχήν, είναι ψέμα ότι τα βιοκαύσιμα είναι οικολογικά: μπορεί να παράγουν λιγότερους ρύπους από τα ορυκτά καύσιμα, αλλά το περιβαλλοντικό κόστος από την αλλαγή της χρήσης της γης, θα είναι ανυπολόγιστο. Εκατομμύρια εκτάρια δασών και παραδοσιακών καλλιεργειών σε όλο τον κόσμο, θα θυσιαστούν στο βωμό της νέας ενεργειακής πηγής. Η παραπέρα εντατικοποίηση της χρήσης λιπασμάτων –για μεγαλύτερη αποδοτικότητα- θα μολύνει τον υδροφόρο ορίζοντα, ενώ η υπέρεντατική εκμετάλευση της γης και των νερών, σαφώς θα διαταράξει την οικολογική ισορροπία. Αλλά η αλλαγή της χρήσης της γης, για παραγωγή βιοκαυσίμων, κρύβει μια μεγαλύτερη απειλή από την περιβαλλοντική: την απειλή της πείνας. Ο λόγος είναι προφανής: λιγότερη γη για καλλιέργεια τροφίμων – λιγότερα τρόφιμα – αύξηση της τιμής με παράλληλη πτώση της ποιότητας. Ούτε λόγος πια για βιολογικές καλλιέργειες και άλλα τέτοια! Ζήτω τα μεταλλαγμένα και σε πανάκριβες τιμές! Αυτός είναι και ο λόγος που ο παγκόσμιος οργανισμός τροφίμων αλλά και ο ΟΗΕ, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και ζητούν από την Ε.Ε. να αλλάξει το στόχο του 10% για τη χρήση των βιοκαυσίμων. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα κάτσεις στο τραπέζι να φας τη χωριάτικη με τις ωραίες κόκκινες ντομάτες, κάνοντας παπάρα στο ελληνικό ελαιόλαδο με ζυμωτό σταρένιο ψωμί, πίνοντας το ωραίο κόκκινο κρασάκι σου, να τα εκτιμήσεις περισσότερο. Κάποιοι ίδρωσαν αληθινά για να έρθουν αυτά στο τραπέζι σου. Κι ίσως να μην τα έχεις για πάντα…

Read Full Post »